W ciągu kilku tygodni SHEIN Cloud Car odwiedził kilka miast w Polsce, przyciągając uwagę ponad 15 tysięcy osób. Podczas wizyt, odwiedzający mieli okazję zapoznać się z różnorodnym portfolio produktów SHEIN, w tym ubrania, akcesoria, artykuły z kategorii Home&Living oraz kosmetyki marki SHEGLAM, które są odpowiednie dla różnych potrzeb klientów.

„Projekt SHEIN Cloud Car miał na celu dotarcie do naszych klientów w Polsce, oferując im możliwość lepszego poznania marki oraz naszego unikalnego modelu biznesowego >>on demand<< opartego na zamówieniach na żądanie. Cieszymy się z przyjęcia, z jakim spotkał się mobilny showroom i jesteśmy zadowoleni z osiągniętych rezultatów” – wyjaśnia Jolanta Stryjczak, dyrektor public relations SHEIN w Polsce.

Trasa Cloud Car zdobyła dużą popularność wśród odwiedzających, co potwierdza rosnącą popularność marki na polskim rynku. Mobilny showroom przyciągnął szczególnie uwagę młodszej grupy odbiorców (Gen Z), którzy preferują zakupy poprzez aplikację SHEIN. Na wydarzeniu pojawiła się także grupa konsumentów w wieku 40+, zainteresowana modą zarówno dla kobiet, jak i dla mężczyzn.

Centrum logistyczne obsługujące Europę oraz biuro SHEIN znajdują się niedaleko Wrocławia, w województwie dolnośląskim. Marka stworzyła miejsca pracy dla kilku tysięcy osób i aktywnie wspiera projekty charytatywne i humanitarne w regionie Dolnego Śląska.

Pochodzenie informacji: pap-mediaroom.pl

Eksperci eSky.pl wskazują, że przyczyn tak potężnego wzrostu w liczbie rezerwacji należy szukać w dwóch obszarach. Po pierwsze Polacy nadal nadrabiają swoje podróżnicze zaległości z ubiegłych lat, a po drugie, obecnie ceny biletów lotniczych są bardzo atrakcyjne, co pozwala na zaplanowanie tegorocznych wyjazdów w niższych cenach i zadbanie o domowy budżet.

„Notujemy rekordowe wyniki za styczeń, bo właśnie teraz jest najlepszy moment na planowanie podróży. Zeszły rok pokazał, że ofert last minute jest coraz mniej, dlatego w tym roku rekomendujemy podróżnikom powrót do planowania wyjazdów z odpowiednim wyprzedzeniem. Jak wynika z naszych danych historycznych, zaplanowanie podróży z 2- lub 3-miesięcznym wyprzedzeniem często pozwala zaoszczędzić niekiedy nawet do 50% wartości biletów, a luty jest idealnym momentem, by pochylić się nad planami wyjazdowymi na okres wiosenno-letni” – tłumaczy Deniz Rymkiewicz, rzecznik prasowy eSky.pl.

Polacy w styczniu najczęściej rezerwowali wyjazdy w obrębie Europy, a największą popularnością cieszyły się Włochy. Do kraju, gdzie można poczuć „dolce vita”, polscy podróżnicy najczęściej wybierają wyjazdy w okresie długich weekendów, ale także w przeddzień wakacji – w czerwcu. Do najpopularniejszych miejsc zalicza się: Rzym, Mediolan, Wenecja, Bari oraz Neapol. Tuż za Włochami uplasowała się Hiszpania. Top 5 miejsc w Hiszpanii, które rezerwowano w serwisie eSky.pl to między innymi Barcelona, Malaga, Alicante.

Podium najczęściej rezerwowanych kierunków w styczniu zamyka Portugalia. Polacy dopiero zaczynają odkrywać ten kraj, który ma wiele do zaoferowania. Największą popularnością w okresie wiosennym cieszy się Porto i Lizbona, a w okresie wakacyjnym wybrzeże Algarve.

Podróżowanie może być tanie

Eksperci eSky.pl podpowiadają kilka prostych zasad, które pozwolą sporo zaoszczędzić na wyjeździe.

• Rezerwuj z 2- 3-miesięcznym wyprzedzeniem, by zaoszczędzić do 50% wartości biletu.
• Postaw na elastyczność – ceny w te same kierunki mogą różnić się nawet kilkukrotnie w zależności od wybranych dat, dlatego korzystaj z opcji „Loty w pobliskich datach”.
• Sprawdź loty z pobliskich lotnisk – niekiedy wylot z pobliskiego lotniska, np. z Katowic, zamiast Krakowa może okazać się zdecydowanie bardziej atrakcyjny cenowo.
• Chcąc podróżować tanio, unikaj najpopularniejszych terminów podróży – ceny w majówkę lub na Wielkanoc są zawsze wyższe niż kilka dni przed tymi świętami.
• Rezerwuj bilety na początku tygodnia – analizy cenowe pokazują, że rezerwowanie biletów lotniczych we wtorki i środy w okolicach północy zwiększa szansę na tańsze bilety.

Źródło informacji: eSky

Pochodzenie informacji: pap-mediaroom.pl

Wspólnie przeżywane emocje, ciemna kinowa sala i komfort to tylko trzy z wielu elementów udanej randki w kinie. W tym roku widzowie w repertuarze znajdą kilka walentynkowych propozycji. Pierwsza z nich to „Heaven in Hell” (https://www.youtube.com/watch?v=TCQ_wJ-andE) w reżyserii Tomasza Mandesa. W filmie Olgę i Maksa dzieli 15 lat różnicy. Ona to kobieta sukcesu, matka dorosłej córki. On – przystojny, młody mężczyzna czerpiący z życia garściami i łapiący każdą chwilę. Los postawił ich sobie na drodze, rozpalił zmysły i uwikłał w płomienny romans. W rolę kochanków, którzy staną przed trudnymi wyborami wcielili się: Magdalena Boczarska i Simone Susinna.

Podczas tegorocznych walentynek na wielkim ekranie będzie można zobaczyć również finałową część filmu o świecie męskiego striptizu „Magic Mike: Ostatni taniec”. W rolę głównego bohatera ponownie wcieli się Channing Tatum, któremu będzie towarzyszyła Salma Hayek. Ponadto 10 lutego w wybranych kinach sieci Multikino odbędzie się Minimaratonu MAGIC MIKE. Poza premierowym tytułem widzowie zobaczą także poprzednią część serii – „MAGIC MIKE XXL” z 2015 roku, która podbiła serca (nie tylko żeńskiej części) widowni.

Ważnym wydarzeniem tegorocznych walentynek będzie powrót na wielki ekran wybranych kin sieci Multikino wyreżyserowanego przez Jamesa Camerona melodramatu „Titanic” w 3D. Widzowie ponownie przeniosą się do 1912 roku, gdy brytyjski statek Titanic wyruszy w swój dziewiczy rejs do USA. Na pokładzie emigrant Jack, w którego rolę wciela się Leonardo DiCaprio przypadkowo spotyka arystokratkę Rose graną przez Kate Winslet. Tą piękną historię miłosną będzie można znowu zobaczyć w kinie z okazji 25. rocznicy premiery filmu.

W repertuarze widzowie znajdą również „Pokusę” – thriller erotyczny, który wchodzi do kin 27 stycznia. Film został wyreżyserowany przez Marię Sadowską, a jego siłą nośną są prawdziwy skandal, intryga i seks. Autorką książki i scenariusza filmu jest Edyta Folwarska (współscenarzystą Tomek P Chenczke). Nikt tak jak ona nie zna tajemnic polskiego establishmentu i showbiznesu – zajmuje się tym zawodowo od ponad szesnastu lat. Główną rolę powierzono Helenie Englert, charyzmatycznej, utalentowanej i zjawiskowej młodej aktorce, dla której rola ta może stać się przepustką do światowego kina. Piotr Stramowski i włoski aktor Andrea Preti wcielają się w główne role męskie, o niezwykle mocnych i kontrastujących charakterach.

Multikino przygotowało również coś dla osób, które nie obchodzą Święta Zakochanych – Antywalentynkowy Maraton Horrorów z „Abyzou”, „Enys Men”, „Najbardziej samotny chłopak na świecie” i „Skinamarink” w repertuarze. Uczestnicy tego wydarzenia przekonają się, że serce może i jest symbolem miłości, ale przede wszystkim bardzo efektownie tryska krwią, kiedy wgryza się w nie potwór… a kiedy w końcu przestaje bić, jego właściciel sam może zamienić się w jakąś przerażającą istotę straszącą zza grobu. NMF: Antywalentynki Maraton Horrorów odbędzie się 10 lutego jednocześnie we wszystkich kinach sieci Multikino (z wyjątkiem Multikina Stary Browar, Sopot, Świnoujście, Reduta, Młociny, Zgorzelec, Świdnica i Tychy City).

W lutym po seansie Multikino zaprasza do fotobudki. Wspólne zdjęcie to wspaniała pamiątka. Fotobudki będą zlokalizowane w Multikinie: Warszawa Targówek, Warszawa Ursynów, Poznań 51, Kraków oraz Gdańsk.

Bilety na premierowe seanse oraz nocne maratony filmowe już dziś można nabyć w kasie kin sieci Multikino, na stronie www.multikino.pl oraz przez aplikację mobilną. Przedsprzedaż biletów na wybrane filmy obejmuje seanse, które odbędą się 11, 12 i 14 lutego. Szczegółowy repertuar znajduje się na stronie www.multikino.pl.

Informacje o spółce Multikino:

Multikino, należące do Grupy Vue International – lidera na europejskim rynku kinowym, to pierwszy operator, który w 1998 roku uruchomił w Polsce multipleks. Od tego czasu wyznacza najwyższe standardy w budowie i prowadzeniu kin w Europie i na świecie. Obecnie pod szyldem Multikino działa 45 kin w 37 miastach Polski z łączną liczbą 323 ekranów.

Flagowe kino sieci zlokalizowane jest w centrum handlowym Złote Tarasy w Warszawie. Obiekt składa się z 8 nowoczesnych sal, w tym Sali Premierowej na 788 osób. W marcu 2022r. uruchomione zostało wyjątkowe kino w Galerii Gemini Park w Tychach. Obiekt składa się z 7 sal wyposażonych w projektory laserowe oraz skórzane, elektrycznie rozkładane fotele, dzięki którym widz ogląda filmy w  pozycji półleżącej. W rozkładane fotele tego typu w pełni wyposażone są także: warszawskie Multikino w Galerii Młociny oraz poznańskie Multikina: Stary Browar i Malta.

Multikino to zdecydowanie więcej niż kino. Oferuje zarówno największe i najbardziej oczekiwane premiery filmowe, jak i koncerty światowych gwiazd, nocne maratony filmowe, transmisje najważniejszych wydarzeń sportowych, transmisje oper, baletu oraz retransmisje spektakli z brytyjskiego National Theatre.

Multikino za swoją działalność wielokrotnie było dostrzegane podczas prestiżowych konkursów. Jest zdobywcą nagród Superbrands oraz Superbrands Created in Poland. Od wielu lat zajmuje pozycję lidera w obszarze „Event Cinema” zarówno na rynku polskim, jak i europejskim (laureat europejskiej nagrody ECA Awards w 2014 roku).

KONTAKT:

Natalia Kaleta-Nguyen

PR Manager

Multikino SA

tel. +48 513 111 924

e-mail: natalia.kaleta@multikino.pl

Źródło informacji: Multikino

Źródło dystrybucji: pap-mediaroom.pl

„Często temat seksualności kategoryzujmy w zakresie czterech pierwszych liter tego pojęcia, czyli samego seksu, a seksualność to coś znacznie więcej: potrzeba intymności, bliskości, dotyku, relacji, nie zawsze związana z erotyką” – uważa mgr Barbara Płaczek specjalistka seksuologii, edukatorka seksualna osób z niepełnosprawnością intelektualną.

Warto pamiętać, że jeżeli nie poruszamy tematu seksualności, granic intymności, norm akceptowalnych społecznie, to każde dziecko – nie tylko to z ograniczeniami w sferze intelektualnej – może w łatwy sposób stać się ofiarą przestępstwa seksualnego.

Tego rodzaju postawa rodziców ma konsekwencje w dorosłości dziecka – jeśli nie jest tego uczone od początku swojego życia, to nie ma narzędzi obrony, kiedy przekraczane są jego granice. W przypadku dorosłego z niepełnosprawnością problemów może być tylko więcej jeśli chodzi o wszystkie zachowania w obrębie bliskości, relacji, intymności.

„Najprostszy przykład z życia: mama syna z niepełnosprawnością intelektualną i spektrum autyzmu narzeka, że syn notorycznie przekracza granice w stosunku do innych osób. Ale proszę zobaczyć, jaka jest reakcja społeczeństwa: tłumaczy się takie zachowanie jego ograniczeniem intelektualnym, infantylizuje jego zachowanie. Gdy 10-letni chłopiec przytula się do ekspedientki i mama mówi mu, że to nieodpowiednie zachowanie, pani mówi, żeby go zostawiła, bo jej nie przeszkadza. I to dziecko, a w konsekwencji później osoba dorosła, uczy się, że to zachowanie jest akceptowalne społecznie. Tylko że w późniejszym czasie tego typu zachowania zaczynają nam przeszkadzać i uważamy, że ten człowiek przekracza nasze granice, że rodzic nieodpowiednio go wychował” – tłumaczy specjalistka.

Kręgi bliskości

Od osób niepełnosprawnych intelektualnie nie możemy oczekiwać nagłej zmiany w dorosłym życiu – jeśli dziecko, późniejszy nastolatek i dorosły przez wiele lat był przyzwyczajony do tego, że takie zachowanie jest normą, to trudno liczyć na to, że z dnia na dzień, czy jednym oddziaływaniem terapeutycznym to się zmieni. Specjalistka podkreśla, że te osoby nie mają często zwyczajnego dla nas przeniesienia na życie codzienne danego zachowania. Dlatego tak ważne jest, by od wczesnych lat tłumaczyć mu co to jest granica intymna, co to jest norma akceptowalna społecznie, gdzie kto ma te granice, na co my możemy sobie pozwolić w relacji z osobą znaną, a na co w relacji z osobą obcą.

W związku z tym, że wiele osób z niepełnosprawnością intelektualną i spektrum autyzmu ma problem z oceną, jaki rodzaj bliskości powinien je łączyć z różnymi osobami, warto posiłkować materiałami edukacyjnymi np. tzw. osobistymi kręgami bliskości. Można je narysować lub użyć zdjęć czy piktogramów przedstawiających różne formy okazywania bliskości: przytulenie, pocałunek, poklepanie po plecach, seks, uściśnięcie dłoni, przybicie piątki i wiele innych, które pokazują właściwy dystans lub bliskość dopuszczalne w relacjach z ludźmi.

Dwa największe błędy

Jak tłumaczą specjaliści, osoby z niepełnosprawnością intelektualną często popełniają dwa podstawowe błędy: mylenia nieznajomego z przyjacielem i mylenia sytuacji publicznych z prywatnymi.

Błąd mylenia nieznajomego z przyjacielem odnosi się do sytuacji, w której osoba z niepełnosprawnością zachowuje się w stosunku do osoby nieznajomej tak, jakby była ona jej bliskim przyjacielem.

„Jako przykład mogę opowiedzieć sytuację, która miała miejsce w jednym z ośrodków. Po pogadance ze społecznością placówki czterdziestoletnia kobieta ze znacznym upośledzeniem intelektualnym podbiegła do nowo poznanego policjanta i zaczęła się do niego przytulać. Kiedy zwrócono jej uwagę, że to niewłaściwe, zbagatelizowała tę uwagę, ale stało się tak dlatego, że policjant odwzajemnił przytulenie mówiąc: „Nic nie szkodzi, proszę ją zostawić”. Choć ów policjant w danym momencie nie miał złych intencji i z pewnością nie planował wykorzystania seksualnego czy przekroczenia granic intymnych w stosunku do tej kobiety, to trzeba pamiętać o tym, że kiedy w takiej sytuacji dorosła kobieta dostaje sygnał, że jej zachowanie jest ok, że może się przytulić, zapamiętuje, że gdziekolwiek się do kogokolwiek się przytuli – będzie ok” – tłumaczy edukatorka.

Warto bowiem wiedzieć, że sfera seksualna u osób z niepełnosprawnością intelektualną najczęściej nie jest upośledzona, mają one takie same potrzeby seksualne, bliskości, dotyku, relacji jak każdy inny dorosły.

„To naraża je na niebezpieczeństwo wykorzystania seksualnego – wystarczy, że znajdzie się w pobliżu mężczyzna, który taką kobietę doceni, powie, że ją lubi, da jej bliskość, to ona wejdzie w tę relację, bo osoby z niepełnosprawnością intelektualną mają bardzo dużą potrzebę bliskości, a także często dużą potrzebę czerpania przyjemności z zachowań seksualnych. Jednak im głębszy stopień niepełnosprawności, tym mniejsza świadomość konsekwencji płynących z podejmowanych zachowań” – ostrzega Barbara Płaczek.

Drugi błąd, który często popełniają osoby z niepełnosprawnością intelektualną, to mylenie sytuacji publicznych z prywatnymi, który polega na realizowaniu w miejscach publicznych takich form zachowań, które są społecznie nieakceptowalne, np. dotykanie narządów płciowych czy rozbieranie się. Bardzo dużą rolę odgrywa tu prawidłowa edukacja i zadbanie o prawidłowe wykształcenie się okręgów seksualności, w tym kręgu intymności.

„To jeden z głównych powodów, dla którego osoby z niepełnosprawnością intelektualną stają się ofiarami przestępstwa seksualnego – z moich obserwacji i badań wynika, że u dorosłych osób z niepełnosprawnościami okręg intymności praktycznie nigdy się nie wykształca. A to dlatego że przez wiele lat żyją w tak zwanym mechanizmie otwartych drzwi. Rozmowy o tym z nimi są bardzo przykre. Mówią, że gdy są same w łazience, członkowie rodziny wchodzą bez pukania, nawet jeśli oni wykonują wtedy czynności higieniczne. 30-40 -latkowie opowiadają, że śpią ze swoimi rodzicami. Nie mają zachowanej przestrzeni intymnej. A gdy w odczuciu innych przekraczają granice, często są pokazywane jako osoby naładowane seksualnie, które nie wiedzą w jaki sposób sobie ze swoją seksualnością poradzić” – mówi edukatorka.

Brak poszanowania ich granic ze strony najbliższych sprawia, że osoby te łatwiej stają się ofiarami przestępstw seksualnych, bo myślą, że zachowania naruszające ich intymność są normą lub wręcz oznaką zainteresowania, przychylności, sympatii. Mówiąc wprost: nie potrafią odróżnić, co jest dobre, a co złe.
Ważna jest spójność przekazu

Specjalistka zastrzega, że na efektywność przekazów edukacyjnych skierowanych do osób z niepełnosprawnościami wpływa zachowanie opiekunów. Gdy informacje zasłyszane w szkole czy w placówce specjalistycznej są powtarzane także w domu, ulegają wzmocnieniu.  

„Jeśli dziecko, a później dorosły z ograniczeniem, na zadane pytanie odnoszące się do sfery seksualnej słyszy: „Ciebie to nie dotyczy”, „Dowiesz się w swoim czasie”, „Jesteś jeszcze za młody”, „Po co ci to wiedzieć?”, to kiedy dojdzie do przekroczenia jej granic seksualnych nie przyjdzie do opiekuna ze swoim problemem, bo będzie miał zakodowane, że są to tematy, o których się nie rozmawia” – zwraca uwagę specjalistka.

Jeżeli edukujemy w zakresie dobrego i złego dotyku, intymności, pokazujemy gdzie, są granice intymne, rysujemy okręgi bliskości, to taki podopieczny będzie w stanie zdecydować, kogo dopuszcza do sfery intymnej, wskazać, z kim może sobie pozwolić na bliższą relację, a gdzie musi być ostrożny w nawiązywaniu relacji. A wtedy ryzyko przestępstwa seksualnego wobec niego spadnie.
Co jest normą?

Infantylizacja sprawia, że znacznej części opiekunów nie mieści się nawet w głowie, że ich podopieczny może czuć popęd seksualny. A może i czuje. I może go rozładowywać na przykład za pomocą masturbacji.

„Trzeba wytłumaczyć niepełnosprawnemu intelektualnie, że podejmowanie pewnych zachowań, np. masturbacji, to zdrowy przejaw seksualności, ale nie należy tego robić w parku czy szkole, bo takie zachowanie musi być owiane intymnością. On musi usłyszeć: >>To jest twoje ciało, twój czas tylko dla ciebie i nikt – nawet rodzic – nie ma prawa w tym uczestniczyć<<” – podkreśla specjalistka.

Niezwykle ważna jest spójność przekazu, bo jeśli terapeuta czy pedagog powie, że jakieś zachowanie jest ok, ale tylko za zamkniętymi drzwiami pokoju czy łazienki, a w domu osoba niepełnosprawna słyszy sprzeczny komunikat, np. powołujący się na wartości religijne, to przestaje rozumieć, nie wie co ma wybrać: czy to, co mówi specjalista, czy to, co mówi rodzic.

„Musimy zaakceptować fakt, że niezależnie od stopnia niepełnosprawności taka osoba ma potrzeby seksualne i rolą opiekuna jest głośno o tym mówić, bo tylko wtedy będzie wiedziała w jaki sposób może je bezpiecznie realizować. Inaczej w łatwy sposób stanie się ofiarą przemocy seksualnej lub nie będzie wiedziała co to jest granica intymna i że nie wolno jej przekraczać” – mówi edukatorka.

Szacunek należy się wszystkim

Opiekując się osobą z niepełnosprawnością intelektualną nie wolno zapominać, że najlepszą profilaktyką krzywdzenia w zakresie seksualności są pozytywne zdrowe relacje z najbliższymi osobami. Osoba, która doświadcza szacunku ze strony najbliższych uczy się szanować innych oraz siebie. Gdy stawia jej się granice, uczy się ją stawiania granic wobec innych, a tym samym odmowy uczestnictwa w niechcianych sytuacjach. Będzie też potrafiła nazwać te niebezpieczne dla niej sytuacje seksualne.

„Dziś już wiemy, że nie możemy na osobę z niepełnosprawnością intelektualną patrzeć przez pryzmat żalu i litości. Ciągłe tłumaczenie jej niewłaściwych zachowań spowolnieniem intelektualnym prowadzi do tego, że nie nauczymy jej umiejętności wpływania na zachowania innych” – uważa Barbara Płaczek.

Częsty błąd opiekunów polega na tym, że nie dają swojemu podopiecznemu prawa stanowienia o swoim ciele, a ich sfera intymności bardzo często jest przekraczana. Osoby z ograniczeniami intelektualnymi najczęściej można nauczyć samodzielnie wykonywać trening czystości, dbać o higienę osobistą, ale wyręczanie ich w tym sprawia, że stają się niesamodzielne, zależne od osób trzecich i błędne koło się zamyka.  

„Intymność osoby z ograniczeniami intelektualnym często i drastycznie jest im zabierana. Np. przebieranie pieluchy w obecności innych, odwracanie się plecami, słowna agresja czyli wyzywanie, mówienie, że śmierdzi, bo jest nieumyta, używanie słów określających stopnień upośledzenia czy też samego stanu upośledzenia: „debil, imbecyl, kretyn, głupek”. To coś, co często obserwuję i nie ma we mnie na to zgody, uważam to za znieważanie, a nawet za przestępstwo wobec osoby niepełnosprawnej” – mówi specjalistka.

Niepełnosprawność i paragrafy

Warto pamiętać, że wraz z wzrastaniem stopnia niepełnosprawności intelektualnej maleje prawdopodobieństwo, że osoba upośledzona rozpozna akt przemocy i będzie próbowała się przed nim bronić, a już tym bardziej, że zgłosi ten fakt. Dlatego przed specjalistami pracującymi z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie stoi bardzo trudne i niezwykle odpowiedzialne zadanie, aby dać swoim podopiecznym szansę na obronę przed krzywdą i cierpieniem.

Ta ochrona nie ma nic wspólnego z izolowaniem osób z niepełnosprawnościami od niebezpiecznego otoczenia, straszenia niebezpieczeństwami. Polega na prawidłowym ich edukowaniu, aby potrafiły sobie radzić. Specjalistka przytacza słowa Eduarda Jamesa Olmosa: „Edukacja to szczepionka na przemoc”. I dotyczy to zarówno opiekunów osób z niepełnosprawnościami, jak i specjalistów w poradniach czy instytucjach takich jak sąd i prokuratura, by nie dochodziło do marginalizowania zgłoszeń przemocy wobec osób niepełnosprawnych. A, zdaniem ekspertki, ma niestety dość często miejsce.

„Bardzo często spotykam się z tłumaczeniem, że ta osoba naoglądała się telewizji i teraz próbuje przenieść to na swoje życie. Tymczasem nasi podopieczni są po prostu bardziej niż zdrowe osoby narażeni na niebezpieczeństwo przemocy seksualnej wobec nich i musimy być na to niezwykle wyczuleni. Każdy rodzaj niepełnosprawności zwiększa ryzyko podejmowania zachowań seksualnych. To coraz częstsze zjawisko, ponieważ te osoby nie potrafią zawalczyć o swoje, nie potrafią wyznaczać swoich granic” – zwraca uwagę specjalistka.

Zgodnie z artykułem 198 Kodeksu karnego „wykorzystywanie seksualne bezradności, niepoczytalności jest jednoznacznie sformułowane: kto wykorzystuje bezradność innej osoby lub wynikające z upośledzenia umysłowego lub choroby psychicznej brak zdolności tej osoby do rozpoznania znaczenia czynu lub pokierowania swoim postępowaniem doprowadza ją do obcowania płciowego lub poddania się innej czynności seksualnej albo do wykonania takiej czynności podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8”.

„To oznacza, że nawet jeżeli osoba z niepełnosprawnością intelektualną powyżej 15. roku życia wyraziła zgodę na jakąś formę aktywności seksualnej, ale postępowanie wykaże, że była nieświadoma swego czynu, a sprawca wykorzystał jej niezdolność, może ona zostać uznana za ofiarę wykorzystania seksualnego. W takiej sytuacji nie ma zastanawiania się, czy dana osoba tego chciała, czy było to przekroczenie jej granic – odnosimy się do poziomu świadomości i tego w jaki sposób sprawca chciał wykorzystać osobę z niepełnosprawnością” – mówi Barbara Płaczek.

A, niestety niepełnosprawność jest ułatwieniem dla sprawców. Kłopot w tym, że bezradność prowadzi też do bezkarności, ponieważ uzyskanie materiału dowodowego pozwalającego na ukaranie sprawcy w wielu sprawach jest niezwykle trudne, a bardzo często wręcz niemożliwe. Dla wielu osób to niewyobrażalne, że ktoś może skrzywdzić osobę już tak skrzywdzoną przez los. A choć niepełnosprawność intelektualna nie jest czynnikiem determinującym, to jest czynnikiem ryzyka nadużyć seksualnych.

Dostępne badania wskazują, że osoby z niepełnosprawnością doświadczyły przemocy seksualnej trzykrotnie częściej niż ich zdrowi rówieśnicy, a z raportu na temat przemocy w rodzinie wobec osób starszych i niepełnosprawnych z 2009 roku (PAN na zlecenie MPiPS) wynika, że trudno oszacować wiarygodne dane na temat przemocy wobec niepełnosprawnych w rodzinie i należy przypuszczać, że statystki dotyczące tego zjawiska mogą być zaniżone.

Monika Wysocka, zdrowie.pap.pl

źródło:

Konferencja poświęcona przestępstwom seksualnym zorganizowana przez Uniwersytet SWPS w Katowicach 16 listopada 2022

Materiały z seminarium poświęconego przemocy wobec niepełnosprawnych

Źródło informacji: Serwis Zdrowie

Pochodzenie informacji: pap-mediaroom.pl

Miłość objawia się czasem w drobnych gestach. Istnieje też w wyjątkowo piękny sposób pod postacią miłosierdzia. I w tym roku, podobnie jak w latach poprzednich, „Betlejem w Polsce” wspierało potrzebujących. Tym razem czyniło to totum cor – z całego serca dla podopiecznych hospicjów. Miłość to największa z cnót, jak mówią słowa wiersza Jana Kasprowicza, interpretowane muzycznie przez Izabelę Szafrańską.

Naprawdę było słychać i widać, że dyrektor artystyczny Adam Szewczyk wspólnie z szefem Teatru EXIT, Maciejem Sikorskim, przygotowali tegoroczne „Betlejem w Polsce” rzeczywiście od serca. Stamtąd też – z samego serca – grał w Spodku fantastyczny zespół Pawła Tomaszewskiego. W koncercie słowa piosenek zostały wyśpiewane tak, że nie raz wzruszenie grzęzło w gardle i to nie tylko wykonawców, ale również słuchaczy. Także sami artyści nie kryli emocji, w tym roku wyjątkowo sugestywnie interpretując przekaz koncertu – cud, którym jest miłość.

Nie ma co kryć, że wyjątkowe momenty pojawiały się w koncercie wówczas, kiedy na scenie występowali wspólnie wokaliści z aktorami Teatru EXIT. Każdy z nich wyrażał słowem śpiewanym, a czasem recytowanym to, co czuł i tak, jak mu na to pozwalał potencjał ekspresji, a przede wszystkim podpowiadało serce. Z równym wzruszeniem słuchaliśmy partii utworu pt. „Dzięki Ci”, wykonywanego przez rockmena Marka Piekarczyka, jak i fragmentów piosenki śpiewanych przez Asię Zych, niepełnosprawną aktorkę Teatru EXIT. Z podobną siłą wyrazu, jaka może pojawić się tylko wówczas, gdy emocje są naprawdę szczerze, zabrzmiał Marcin Konik, który siedząc na scenie, wyrecytował wiersz ks. Jana Twardowskiego „Mój Bóg jest głodny”. Chwilę później te same słowa podjęła i wyśpiewała Beata Przybytek. Obojgu artystom udało się dokonać tego, co jest niezmiernie trudne: wyrazić to, co czuli w taki sposób, że niełatwa emocja wpisana w wiersz Twardowskiego dotarła do widzów, nie tracąc po drodze niczego ze swojego trudnego piękna. Potrafiła je także podarować widowni niewidząca Natalia Lewandowska, która wykonując utwór „Jest taki dzień” i stojąc nieruchomo na scenie, zawładnęła całym Spodkiem. Zresztą nie jeden z wykonywanych utworów zagrał na strunie serca publiczności, by wspomnieć tylko „Kolędę na strunie serca”, brawurowo wykonaną przez Agnieszkę Twardowską i Janusza Radka.

Potężne brzmienie struny miłości rozlegało się w przestrzeni Spodka wielokrotnie. Pojawiło się ono także wówczas, kiedy artyści i zgromadzona publiczność łamali się opłatkiem. Zwielokrotniony dźwięk przełamywanego chleba słychać było w całym Spodku. W ten sposób symbol miłości, pojednania i przebaczenia, jakim jest piękna polska tradycja dzielenia się opłatkiem, wybrzmiał naprawdę głośno i radośnie.

Był to też sygnał, że za chwilę nastąpi moment wspólnego kolędowania widzów z artystami. Obie strony nie zawiodły: 29 grudnia 2022 roku śpiewano w Spodku pieśni Bożonarodzeniowe długo i z wielkim zaangażowaniem. Z wiarą, że jest to wyraz emocji, które połączą ludzi na dłużej, przynajmniej do przyszłorocznego „Betlejem w Polsce”.

W Polsce tradycja zaprasza do wspólnego kolędowania do 2 lutego, do uroczystości Ofiarowania Pańskiego. Jest zatem jeszcze czas, żeby przyłączyć się do betlejemskich kolędników i w ten sposób także wesprzeć tych, którzy potrzebują pomocy: wystarczy nabyć box z najpiękniejszymi pieśniami Bożonarodzeniowymi z całego świata, które rozbrzmiewały na scenie poprzednich edycji koncertu. Dochód ze sprzedaży zostanie przeznaczony na wsparcie osób potrzebujących. Zawiera on 9 płyt, a na tych płytach 108 kolęd… Ciekawe, czy wystarczy ich do śpiewania aż do „Betlejem w Polsce” 2023?

Płyty można nabyć pod adresem:

Betlejem w Polsce

Materiały dla mediów i relacja fotograficzna.

W przypadku wykorzystania zdjęć prosimy o wskazanie źródła Betlejem w Polsce.

Źródło informacji: Betlejem w Polsce

Źródło: pap-mediaroom.pl

Tym bardziej więc szczęśliwe zakończenie ciąży pani Patrycji jest wielkim wydarzeniem.

„To kamień milowy dla polskiej transplantologii” – podkreśla prof. dr hab. Artur Ludwin, z Uniwersyteckiego Centrum Zdrowia Kobiety i Noworodka Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

To tutaj przyszła na świat Pola.

Marzenia się spełniają

Mukowiscydoza to uwarunkowana genetycznie choroba, w przebiegu której, z powodu braku pewnego enzymu, dochodzi do stopniowej degeneracji płuc i problemów z trzustką i wątrobą. Jeszcze nie tak dawno temu pacjenci z tą chorobą umierali w drugiej-trzeciej dekadzie życia. Postęp medycyny sprawił, że już tak nie jest; mało tego, pacjenci mogą prowadzić normalne życie.

„Wiedzieliśmy zawsze, że chcielibyśmy mieć dziecko. Jak wiadomo, marzenia umierają ostatnie” – mówi pani Patrycja, która 11 czerwca 2019 roku w Śląskim Centrum Chorób Serca poddana została przeszczepieniu płuc z powodu całkowitej niewydolności oddechowej, do której doprowadziła mukowiscydoza. Miała wtedy 19 lat. Po trzech latach od zabiegu, leczeniu immunosupresyjnym (które sprawia, że nie dochodzi do często śmiertelnej choroby „przeszczep przeciw gospodarzowi”, czyli odrzucenia przeszczepu) i odpowiednim przygotowaniu, zaszła w ciążę.  

„To były długie godziny rozmów. Widziałem jej wielką determinację i stale nadzorowałem wyniki. Pani Patrycja pochodzi z województwa mazowieckiego, a zatem dla niej, logistycznie najbardziej optymalny był poród w Uniwersyteckim Centrum Zdrowia Kobiety i Noworodka Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego” – mówi dr hab. n. med. Marek Ochman, koordynator Oddziału Transplantacji Płuc z Pododdziałem Mukowiscydozy, Pododdziałem Chirurgii Klatki Piersiowej i Pododdziałem Chorób Płuc w Śląskim Centrum Chorób Serca w Zabrzu.

Ciąża po transplantacji: jak się do przygotować

U pacjentek, które mają tego rodzaju poważne problemy zdrowotne, jak pani Patrycja, lepiej nie zdawać się na przypadkową ciążę, jej prowadzeniem musi zająć się cały zespół specjalistów różnych dziedzin, a poród powinien być przyjmowany w wysoko wyspecjalizowanym szpitalu.

„Ciąża powinna być zaplanowana i przeprowadzona przy ścisłej współpracy pacjentki, zespołu transplantacyjnego i specjalistycznego multidyscyplinarnego zespołu medycznego. Tak też było w tym przypadku” – mówi prof. dr hab. Artur Ludwin, kierownik I Katedry i Kliniki Położnictwa i Ginekologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Zespół Kliniki podjął się tego zadania we współpracy z ekspertami ze Śląskiego Uniwersytetu Medycznego.

Z kolei dr hab. n. med. Tomasz Hrapkowicz, kierownik Oddziału Kardiochirurgii, Transplantacji Serca i Płuc oraz Mechanicznego Wspomagania Krążenia Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach w Śląskim Centrum Chorób Serca podkreślił, że transplantacje narządów są zabiegami ratującymi życie, ale jednocześnie pozwalają pacjentom po okresie choroby prowadzić normalne życie, realizować swoje plany i marzenia, w tym zakładać, czy też powiększać rodzinę.

„Opieka nad pacjentkami w ciąży po transplantacji wymaga zachowania niezwykłej ostrożności, aby zabezpieczyć i matkę i dziecko przy prowadzeniu leczenia immunosupresyjnego” – zaznacza lekarz.

Pod koniec ciąży opiekę okołoporodową nad pacjentką i udział innych ekspertów nad pacjentką koordynowała w UCZKIN dr hab. Zoulikha Jabiry-Zieniewicz.  Przyznaje, że w czasie ciąży leki, które przyjmowała pacjentka, musiały być modyfikowane, by nie szkodziły płodowi. Lekarze wyrazili nadzieję, że ten przypadek sprawi, że więcej kobiet po przeszczepieniach będzie decydowało się na urodzenie dziecka.

„Mamy nadzieję, że większa liczba pacjentek po transplantacji będzie podejmować próbę urodzenia dziecka. W medycynie mamy coraz lepsze rokowania dla pacjentów po transplantacji narządów. W Polsce to pierwszy przypadek, za granicą te ścieżki są już przetarte” – stwierdził prof. Ludwin.
Cesarka planowa, ale sam przebieg zaskoczył

Zespół specjalistów przygotowany był na planowe cięcie cesarskie biorąc pod uwagę położenie miednicowe płodu. Jak wynika z badań, ponad 70 proc. ciąż po przeszczepieniu płuc kończy się urodzeniem żywego dziecka, jednak około 50 proc. ciąż kończy się przedwcześnie.

„W takich przypadkach należy być przygotowanym na wszystkie możliwe powikłania. Włącznie z przeniesieniem pacjentki na oddział intensywnej terapii posiadającym dostęp do techniki pozaustrojowego utlenowania krwi (ECMO – ExtraCorporeal Membrane Oxygenation). To wszystko zabezpieczyliśmy. Poród rozpoczął się jednak o tydzień wcześniej niż planowane rozwiązanie. W 37. tygodniu i piątym dniu rano  pacjentka zawiadomiła nas o odpłynięciu wód płodowych. O godzinie 6.22 dostałem telefon” – pacjentka jedzie z odpływaniem płynu owodniowego do kliniki – relacjonuje przebieg porodu prof. Artur Ludwin.

Badania biofizyczne potwierdzały, że wszystko jest w porządku, ale w czasie  przygotowań do cięcia cesarskiego sytuacja zaczęła się zmieniać. Już na sali operacyjnej zaobserwowano zaburzenia pracy serca płodu, jej nagłe spowolnienie.

„Musieliśmy natychmiastowo wykonać cięcie cesarskie i wydobyć dziecko. Cięcie cesarskie przeprowadziłem wspólnie z prof. Bronisławą Pietrzak oraz dr hab. Jabiry-Zieniewicz, to była naprawdę szybka zespołowa akcja. Faktycznie planowany zabieg przerodził się w sytuację, w której ratowaliśmy życie dziecka” – podsumowuje prof. Ludwin.

Dziecko wymagało pomocy neonatologicznej i początkowo w pierwszej dobie wspomagania ciągłym dodatnim ciśnieniem oddechowym. Po dwóch dniach już samodzielnie oddychało bez wsparcia urządzenia. Przy urodzeniu ważyło ponad 3100 g.

„Te problemy, które mieliśmy z noworodkiem, były standardowe. Dziecko teraz jest w dobrej formie, nic nie zagraża jego życiu. Przy wypisie traktujemy dziecko jako zupełnie zdrowe” – powiedział dr Jacek Witwicki ordynator klinicznego oddziału neonatologii w UCZKiN.

Pacjentka czuje się dobrze i nie ma przeciwskazań, by po raz kolejny została matką.

„Nie ma żadnych przeciwskazań, by pani Patrycja urodziła kolejne dziecko. Mamy pacjentki po transplantacji wątroby, które rodziły pięć razy i miały nawet pięć razy cięcie cesarskie, bo były wskazania położnicze” – zaznacza dr hab. Zoulikha Jabiry-Zieniewicz.  

Trochę historii transplantacji płuc

W roku 1998 Prof. Marian Zembala, nieżyjący już transplantolog, kardiochirurg ówczesny dyrektor SCCS , wykonał wraz z zespołem pierwszy w Polsce zabieg transplantacji pojedynczego płuca u chorej z krańcową postacią samoistnego włóknienia płuc.

Historia udanych przeszczepów płuc Polsce zaczyna się jednak w roku 2001 roku, kiedy prof. Zembala wykonał w Zabrzu pierwszy udany przeszczep serca i płuc jednoczasowo. Dwa lata później w Zabrzu dokonano pierwszego pomyślnego przeszczepu pojedynczego płuca. Jednak do roku 2004 transplantacja płuc nie była zabiegiem rutynowo wykonywanym w Polsce.

Śląskie Centrum Chorób Serca w Zabrzu jest krajowym liderem transplantacji narządów klatki piersiowej, zarówno serca, jak i płuc. Transplantacja płuc należy do najtrudniejszych, ponieważ jest to narząd, który ze względu na stały kontakt ze środowiskiem zewnętrznym jest bardzo narażony na infekcje. Mimo ryzyka, liczba przeszczepień płuc rośnie – dla ciężko chorych nie ma innych opcji terapeutycznych, jak w przypadku serca – kiedy można np. wydłużyć leczenie farmakologiczne lub zastosować mechaniczne wspomaganie serca.             

Zespół w 2011 roku przeprowadził pierwszą w Polsce transplantację płuc u chorego z mukowiscydozą. W marcu 2012 po raz pierwszy w Polsce przeszczepiono płuca także u nastolatków: 17-letniego Michała chorującego na mukowiscydozę i 15-letniej Marty ze skrajnym nadciśnieniem płucnym.

W 2019 roku doszło do  pionierskiego w Polsce zabiegu jednoczasowego przeszczepienia płuc oraz wątroby u 21-letniego chłopca chorego na mukowiscydozę.

Mukowiscydoza: garść informacji

Do rozwoju mukowiscydozy może dojść, kiedy oboje rodziców jest nosicielami wadliwego genu CFTR – ryzyko tej choroby w tym przypadku wynosi około 25 proc., zatem mają oni dużą szansę na zdrowego potomka. U części chorych na mukowiscydozę zabiegiem ratującym życie jest przeszczepienie uszkodzonych narządów, w tym płuc, które najczęściej najszybciej ulegają uszkodzeniu. Zanim w SCCS wprowadzono przeszczepienia płuc u chorych na tę chorobę Polacy jeździli na operacje do Austrii i sami musieli za nią płacić.

Nieprawidłowa budowa genu CFTR powoduje zaburzenia we wszystkich narządach posiadających gruczoły śluzowe. Mukowiscydoza objawia się przede wszystkim nawracającymi bądź przewlekłymi zapaleniami płuc i oskrzeli oraz nawracającymi zapaleniami zatok.

Atakuje też układ pokarmowy, co objawia się niedrożnością jelit, przedłużającą się żółtaczką noworodków, przewlekłą biegunką, czy kłopotami z tolerancją niektórych pokarmów.

Dziecko podejrzane o mukowiscydozę to kaszlące, z opóźnionym przyrostem masy i długości ciała, oddające luźne tłuszczowe stolce niemowlę. W leczeniu mukowiscydozy najważniejsze jest wczesne rozpoznanie – do trzeciego miesiąca po urodzeniu się dziecka. Obecnie w Polsce wszystkie noworodki w Polsce są badane pod kątem mukowiscydozy – z pobranej w trzeciej dobie życia krwi.

Z tą chorobą na świat przychodzi jeden na 2,5 tys. noworodków.

Klaudia Torchała

Źródło informacji: Serwis Zdrowie

Źródło: pap-mediaroom.pl

• 29 grudnia świąteczna atmosfera opanuje katowicki Spodek.

• Dochód z koncertu wesprze podopiecznych hospicjów.

Od dziewięciu lat, podczas kolejnych odsłon wydarzenia „Betlejem w Polsce”, widzowie oraz artyści wspólnie celebrują świąteczny czas. Tak będzie i w tym roku: 29 grudnia spotkamy się w katowickim Spodku, by wzmocnić się nawzajem nadzieją i radością, które niesie ze sobą cud Bożego Narodzenia.

W koncercie widzowie usłyszą utwory, w tym kilka premierowych, które nie są typowymi pieśniami bożonarodzeniowymi.

„Niosą one jednak ze sobą wartości, jakie stanowią istotę Bożego Narodzenia – tę, jaka dzisiaj często zanika i zatraca się pod coraz grubszą warstwą jarmarcznych świecidełek. Epicentrum świąt stanowi miłość. Czujemy ją wówczas, gdy wspieramy potrzebujących, gdy ktoś wyciąga dłoń. Jesteśmy szczęśliwymi ludźmi, jeśli bliscy nas kochają, a my możemy odwzajemniać ich uczucie. Potencjał miłości istnieje zarówno w rzeczach wielkich, jak i w drobnych gestach. Miłość nie jest >>stanem wyjątkowym<<, choć wyjątkowo dobrze wpływa na stan naszego ducha” – mówi Adam Guzdek, pomysłodawca i organizator cyklu „Betlejem w Polsce”.

Piosenki i pieśni, które mówią o cudzie miłości, wykonają – pod artystycznym przewodnictwem Adama Szewczyka – Beata Bednarz, Gabi Gąsior, Magda Anioł, Marta Król, Beata Przybytek, Agnieszka Twardowska, Iza Szafrańska, Marek Piekarczyk, Janusz Radek, Rafał Siwek, Mietek Szcześniak, Adam Krylik, Arkadio i DeocentriCity.

Premiera – Nowy Teledysk: „Kolęda na strunie serca” – Janusz Radek i Aga Twardowska

Na scenie wystąpią również aktorzy Teatru EXIT – Asia Sych, Natalia Lewandowska i Marcin Konik. Tę teatralną grupę, od lat prowadzi Maciek Sikorski; w tym roku jest on także autorem koncepcji wizualnej oprawy całego wydarzenia.

Pomimo tego jednak, że wszędzie i w każdym czasie można znaleźć miejsce i czas dobry dla miłości, to zawsze pozostaje ona cudem – czymś niewyjaśnionym i niepojętym. Bezgranicznie pięknym. Narodzenie Boga i Święta Bożego Narodzenia pozwalają nam poczuć ten cud miłości w szczególny sposób.

„Z pewnością jednak miłość rozumiana jako miłosierdzie jest wartością szczególną. To współodczuwanie z drugim człowiekiem; to empatia, która jednak musi wyrażać się w działaniu. >>Betlejem w Polsce<< nigdy nie zapomina o tej powinności: w tym roku wspieramy podopiecznych hospicjów” – dodaje Adam Guzdek.

Z wielkim sercem także uczestnicy widowiska zaśpiewają wspólnie polskie pieśni bożonarodzeniowe, na które przyjdzie czas – w drugiej części wydarzenia.

„Doświadczenie poprzednich edycji Betlejem uczy, że Polacy chcą wspólnie kolędować; że daje im to wielką radość i poczucie bycia wspólnotą. W Katowicach zaśpiewamy wiele polskich kolęd. Mamy wielką nadzieję, że dołączycie do niej i z nią już całym sercem pozostaniecie. Wówczas Cud Miłości się spełni” – mówi Adam Guzdek, zachęcając do udziału w koncercie.

BETLEJEM BOX

Tym razem na słuchaczy czeka wyjątkowy Betlejem BOX zawierający 108 najpiękniejszych kolęd z Polski i świata.

To unikatowy zbiór pieśni bożonarodzeniowych i adwentowych.

To utwory od IV wieku do współczesności z różnych kultur, tradycji i narodów.

Z różnych krain historycznych, geograficznych.

To ogromne dziedzictwo kultury, które wspólnie zachowaliśmy dla przyszłych pokoleń dla całej ludzkości.

Na 9 płytach zostały zamieszczone wybrane utwory ze wszystkich dotychczasowych edycji „Betlejem w Polsce”, wykonane przez wybitnych artystów sceny muzycznej.

Dostępne cyfrowo lub audio.

Materiały dla mediów

Źródło informacji: betlejemwpolsce.pl

Źródło wiadomości: pap-mediaroom.pl

Jeśli za dużo jest tkanki tłuszczowej trzewnej, to w pewnym momencie przestaje ona przyjmować nadmiar zjadanej przez nas energii i zaczyna się gromadzić w innych miejscach w postaci tłuszczu, którego tam nie powinno być. Jednym z takich miejsc jest wątroba, a ona, mówiąc kolokwialnie, nie lubi, aby w jej komórkach był tłuszcz. Bo gdy ten się nagromadzi dochodzi do stopniowego uszkadzania komórek wątroby. Na początku mamy stłuszczenie wątroby, a w miarę upływu czasu rozwija się stan zapalny i zaczyna się proces, który nazywamy włóknieniem.

Co to dla nas oznacza?

Wątroba powoli przestaje prawidłowo wypełniać swoje funkcje. Jeżeli nadal jemy za dużo, działają też inne szkodliwe czynniki, takie jak składniki diety – tłuszcze i cukry proste. Wówczas proces zapalny u części osób przejdzie w marskość wątroby, a u niektórych może też rozwinąć się rak wątrobowokomórkowy.

W stłuszczonej wątrobie dochodzi do niekorzystnych zjawisk, m.in. do zwiększenia syntezy glukozy, co objawia się nieprawidłową glikemią na czczo – a to pierwszy etap rozwoju cukrzycy typu 2. Paliwem, z którego wątroba syntezuje glukozę, są głównie dostarczane z pokarmem cukry proste, w tym fruktoza. Wydawałaby się, że fruktoza to zdrowy cukier, bo zawarty jest np. w owocach, ale jeżeli spożywamy ją w nadmiarze, nie służy nam. Podobnie jest z miodem, który przecież jest zdrowy. Poza tym wiele produktów spożywczych zawiera syrop glukozowo-fruktozowy. Warto czytać etykiety. Syrop glukozowo-fruktozowy zdarza się być składnikiem nawet wędlin!

Stłuszczona wątroba wytwarza również zwiększoną ilość triglicerydów i tu też głównie powstają one z cukrów prostych. Nie można też nie wspomnieć, że alkohol, w tym piwo, może być ważnym czynnikiem nasilającym zmiany w wątrobie.  

Trochę to skomplikowane dla przeciętnego człowieka…

Gdy mam pacjenta, u którego trudno mi uregulować stężenia glukozy na czczo, bardzo szczegółowo „przeszukuję” jego jadłospis i często się okazuje, że np. dziennie wypija kilka szklanek herbaty z miodem, a rano jeszcze wodę z miodem i cytryną dla zdrowotności. Albo je bardzo dużo owoców, zwłaszcza wieczorem. A owoce są bogatym źródłem fruktozy. Czasem wydaje nam się, że mamy zdrową dietę i ona może nawet składa się ze zdrowych produktów, ale spożywane w nadmiarze przestają być takie zdrowe.

Czy zmiany w wątrobie, o których rozmawiamy są odwracalne?

Częściowo są, ale wszystko zależy od tego, do jakiego stanu doprowadziliśmy swoją wątrobę. Gdy dochodzi do włóknienia, jest już trudno, choć uważa się, że jeszcze w dużej mierze da się ten proces zatrzymać albo nawet częściowo cofnąć.

Można to zrobić samą zmianą stylu życia czy konieczne są leki?

Ja bardzo nie lubię pojęcia „zmiana stylu życia”, bo ono jest bardzo ogólnikowe, niewiele mówi i pacjentowi, i lekarzowi. Moim zdaniem najważniejsze jest zrozumienie tego, że po pierwsze, zmiana najczęściej jest procesem długim, po drugie, że jak my zalecimy choremu zmianę stylu życia, to jeszcze nie znaczy, że on ją wprowadzi i to nie dlatego, że nie chce.

Musimy być świadomi, że wielu naszych pacjentów bardzo chce wprowadzić zmiany, nie zawsze potrafi to zrobić, ponieważ ma zaburzenia funkcji układu nagrody, a ich mózg „woła jeść” i chory radzi sobie z emocjami za pomocą jedzenia. Jeżeli chory nie otrzyma właściwej pomocy, będzie tkwił w błędnym kole choroby i porady, żeby zmienił styl życia, nie tylko nie pomogą, ale jeszcze obniżą choremu samoocenę i nastrój, a chory będzie sobie z tym radził za pomocą jedzenia, bo inaczej nie potrafi.

Dużo mówi się o edukowaniu chorych i ja się z tym zgadzam, ale musimy mieć świadomość, że sama edukacja nie wystarczy. Gdy zalecamy pacjentowi zmiany, dobrze, żebyśmy byli świadomi, na ile pacjent jest gotowy je wdrożyć. Poza tym nie możemy mu robić w życiu rewolucji, tego typu zmiany powinno się wdrażać małymi krokami.

Jakimi na przykład?

Chociażby takimi jak regularność jedzenia, pojedyncze zmiany w diecie, poczynając od korygowania najczęściej występujących błędów żywieniowych. Musimy jednak brać pod uwagę, że jeżeli chory nie realizuje naszych zaleceń, nie możemy od razu myśleć, że on tego nie chce, lecz wspólnie zastanowić się, dlaczego tego nie robi i znaleźć przyczyny. Czy nie je pod wpływem emocji, albo nie ma zaburzeń odżywiania, takich jak zespół kompulsywnego jedzenia, czy nałogowe jedzenie, albo zespół nocnego jedzenia? Czy nie ma depresji i/albo zaburzeń lękowych? Bo jeżeli ma takie problemy, to możemy go edukować od rana do wieczora, a efekty będą mierne albo żadne. A nawet możemy pogorszyć sytuację, bo gdy zacznie wdrażać te zmiany w życie, ale ostatecznie mu się to nie uda i znowu sięgnie po ten utrwalony wzorzec radzenia sobie z trudnymi sytuacjami czy negatywnymi emocjami za pomocą jedzenia, wystąpi, albo pogłębi się nastrój depresyjny. Być może pomyśli, że w sumie jakie to ma znaczenie czy zrobi to raz, dwa razy czy dziesięć. Musimy mieć świadomość, że ta osoba tkwi w błędnym kole choroby i jeżeli nie wdrożymy oprócz edukacji skutecznych metod, czyli odpowiednio dobranej farmakoterapii, takiej, która działa na dysfunkcyjny układ nagrody, nie będzie sukcesu. Wielu chorych wymaga również psychoterapii. Jeżeli chory traktuje jedzenie w kategorii grzechu i ma poczucie winy, że coś zjadł, to powinien być sygnał ostrzegawczy dla lekarza. Warto uważnie słuchać, jakimi słowami chory mówi o swoich zachowaniach żywieniowych.  

Są leki, które mogą to „naprawić”?

Tak, mamy obecnie jeden lek, który działa na układ nagrody i jest dostępny od kilku lat. Dzięki niemu chory lepiej radzi sobie z emocjami, zmniejsza się potrzeba jedzenia pod wpływem emocji. Trzeba jednak pamiętać także o tym, że jest coś takiego jak nawyk, wyuczona reakcja i tutaj sam lek może sobie nie poradzić. Dlatego najczęściej konieczna będzie także psychoterapia, by wyeliminować ryzyko powrotu do tych zachowań. I o tym wszystkim musimy pamiętać, a nie tylko mówić o zmianie stylu życia.

Warto zapytać pacjenta, jak on to widzi, czy jest w stanie wprowadzić zmiany, na ile w jego sytuacji jest to możliwe. Przecież on właśnie może być w trakcie przeprowadzki, rozwodu, zmiany pracy i dodatkowa rewolucja w życiu może być czymś, z czym bez wsparcia farmakologicznego sobie nie poradzi. Oprócz tego nie zapominajmy o leczeniu powikłań otyłości, które u naszego chorego mogą występować. Wielu chorych na otyłość ma zaburzenia lipidowe, nieprawidłową glikemię na czczo, nietolerancję glukozy albo cukrzycę typu 2. W pewnym momencie powstaje błędne koło, w którym otyłość jest punktem wyjścia dla stłuszczenia wątroby i wynikających z niego zaburzeń, a zaburzenia lipidowe i gospodarki węglowodanowej przyczyniają się do nasilenia zmian w wątrobie.

Chorego należy leczyć kompleksowo. Leczenie otyłości jest leczeniem przyczynowym i żeby było skuteczne, należy rozpoznać jej pierwotną przyczynę. Szczególnie ważne jest zdiagnozowanie jedzenia pod wpływem emocji, zespołu kompulsywnego jedzenia, zespołu nocnego jedzenia i nałogowego jedzenia. Bez tego nie ma skutecznego leczenia i nawet jeżeli dojdzie do ubytku masy ciała, to szybko wystąpi jej ponowny przyrost, czyli efekt jo-jo. Należy pamiętać, że każdy ponowny przyrost masy ciała po redukcji wiąże się z ryzykiem nasilenia się zmian w wątrobie.

Pacjenci często oczekują szybkich zmian masy ciała…

To nie jest dobre dla wątroby, wręcz przeciwnie – nasila zmiany. A jeśli po znacznym ubytku masy ciała jest znowu szybki i duży jej przyrost, ponownie zaczyna nasilać się proces zapalny i niestety – nie pomagamy, ale wręcz szkodzimy swojej wątrobie. Nie szybko i dużo, ale wolno i długotrwale, taki powinien być cel.

Jakie mogą być objawy kłopotów z wątrobą wywołanych stłuszczeniem. Boli?

W większości przypadków nie ma żadnych objawów. Najczęściej, że coś jest nie tak pokazują wyniki badań laboratoryjnych: podwyższone stężenia glukozy i triglicerydów daje pewność, że jest co najmniej stłuszczenie wątroby, nawet gdy nie widać go w badaniu ultrasonograficznym, szczególnie, że to jest badanie w pewnej mierze subiektywne i sporo zależy od doświadczenia ultrasonografisty.

Natomiast jeżeli chodzi o dolegliwości odczuwane przez chorego, to nie ma jakichś charakterystycznych. Mówi się o zmęczeniu, uczuciu dyskomfortu w jamie brzusznej, ale kto nie bywa zmęczony? Przy otyłości uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej może być spowodowane innymi przyczynami, trudno to odróżnić. Warto jednak założyć, że gdy choruję się na otyłość, to jest duże prawdopodobieństwo, że coś niedobrego może się dziać w wątrobie. Zwłaszcza u osób, które nieustannie nieskutecznie się odchudzają, za pomocą diet cud i głodówek.

Czy otyłość zawsze niszczy wątrobę, czy potrzebne są do tego jeszcze jakieś dodatkowe czynniki?

Niektórzy używają pojęcia: „otyłość metabolicznie zdrowa”. Mnie to śmieszy, bo nawet jeżeli dzisiaj jeszcze się nic nie dzieje, to nie znaczy, że nie stanie się to jutro. Pamiętajmy, że część osób chorych na otyłość ma dosyć sporą aktywność fizyczną i dobrą wydolność, a to odsuwa w czasie pewne procesy. Co nie znaczy, że je zupełnie eliminuje, to raczej kwestia czasu. Jeżeli damy pacjentowi przekaz, że ma otyłość metabolicznie zdrową, to jaką on będzie miał motywację, żeby coś zmienić? Dlatego uważam, że mówienie takich rzeczy jest szkodliwe. Stłuszczenie wątroby to kwestia stopnia nasilenia otyłości, czasu jej trwania i często jeszcze dodatkowych czynników, takich jak wspomniany skład diety i spożycie alkoholu.

Czyli każdej osobie z nadwagą, a już szczególnie z otyłością, należałoby radzić, żeby wybrała się do specjalisty?

Tak. Musimy też pamiętać, że wiele zależy od tego, ile tkanki tłuszczowej odkłada się wewnątrz jamy brzusznej. Bo można być na granicy prawidłowej masy ciała i już mieć zmiany, bo zbyt dużo tkanki tłuszczowej nagromadzonej w jamie brzusznej uruchamia szkodliwe procesy. Zatem nawet osoba z prawidłową masą ciała, ale ze zwiększonym obwodem talii, powinna regularnie kontrolować stężenie lipidów i glukozy. Rośnie liczba osób z prawidłową masą ciała, które już mają nadmierne nagromadzenie tkanki tłuszczowej w jamie brzusznej, co wynika głównie z niskiej aktywności fizycznej, ale też składu diety.

No dobrze, to jak sprawdzić czy jesteśmy zdrowi. Jakie badania powinniśmy zrobić?

W pierwszej kolejności zmierzyć obwód talii i wykonać badania podstawowe: stężenie lipidów i glukozy we krwi, pomiar ciśnienia tętniczego, ultrasonografię wątroby. Bo to są to są badania, które już mogą pokazać, czy coś się dzieje, czy jeszcze nie. Warto zabrać swoją wątrobę do lekarza, odradzam podejmowanie samodzielnych prób tzw. walki z otyłością, bo najczęściej to ani wątrobie, ani otyłości na dobre nie wychodzi. Musimy odróżnić odchudzanie od leczenia otyłości. Tylko właściwe rozpoznanie przyczyny, która doprowadziła do rozwoju otyłości – np. jedzenie pod wpływem emocji czy zaburzenia odżywiania – jest podstawą skutecznego leczenia.

Monika Wysocka, zdrowie.pap.pl

prof. Magdalena Olszanecka-Glinianowicz, internistka,

Jest lekarką ze specjalizacją w dziedzinach: chorób wewnętrznych oraz zdrowia publicznego. Od ponad 20 lat zajmuje się leczeniem chorych na otyłość. Posiada również certyfikat European Fellow of the Specialist Certification of Obesity Professional. Kieruje Katedrą Patofizjologii oraz Zakładem Promocji Zdrowia i Leczenia Otyłości, Wydziału Nauk Medycznych Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach. Od 2011 roku pełni funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Badań nad Otyłością. Członkini Rady Generalnej Europejskiego i Światowego Towarzystwa Badań nad Otyłością. Autorka ponad 250 artykułów opublikowanych w recenzowanych czasopismach naukowych, wielu rozdziałów w podręcznikach dla lekarzy oraz redaktor wydanego w 2021 roku pierwszego w Polsce podręcznika „Obesitologia kliniczna”.

Źródło informacji: Serwis Zdrowie

Dystrybucja: pap-mediaroom.pl

„Obecnie w Polsce pod szyldem Multikino działa już 45 kin w 37 miastach z łączną liczbą 323 ekranów. Proces rebrandingu multipleksów Cinema3D, to naturalny krok w rozwoju naszej firmy mający na celu pełną integrację z Multikinem. Liczymy na to, że nasze multipleksy będą chętnie odwiedzane przez widzów dzięki bardzo korzystnej cenie biletów na seanse filmowe” – mówi Paweł Świst, prezes zarządu Multikino S.A.

Nowe kina sieci Multikino w Kłodzku, Głogowie, Świdnicy, Gorzowie Wielkopolskim, Mielcu, Tarnowie, Lesznie, Białej Podlaskiej, Kaliszu i Świnoujściu oferują klientom atrakcyjne ceny biletów, które obowiązują przez cały tydzień i są uzależnione od umiejscowienia fotela w sali kinowej. Od poniedziałku do niedzieli bilety mają tę samą, stałą cenę – online można je nabyć od 15,90 zł.

Od 28 do 30 października wszyscy klienci Multikina mogą wziąć udział w weekendzie z Coca Cola. Osoby, które podczas wizyty w kinie kupują duży zestaw z Coca Colą otrzymają voucher, który od 1 do 30 listopada br. będzie można wymienić na bilet na dowolny film z repertuaru 45 kin sieci Multikino w Polsce.

Na widzów w kinie czekają zarówno największe premiery światowe, jak i rodzime hity z udziałem uwielbianych polskich aktorów. Obecnie w repertuarze jest między innymi „Johnny” z Dawidem Ogrodnikiem w roli ks. Kaczkowskiego, film dokumentalny „Ania” o Annie Przybylskiej, nowa produkcja przygodowa „Black Adam” z Dwaynem Johnsonem w roli głównej oraz komedia Andrzeja Saramonowicza „Bejbis” z Martą Żmudą-Trzebiatowską i Grzegorzem Małeckim w roli rodziców, którym poukładane życie przewraca się do góry nogami wraz z pojawieniem się świecie drugiego dziecka. 28 października kina opanują horrory. Na wielkim ekranie zrobi się bardzo mrocznie, a to wszystko za sprawą dwóch premier: „Halloween Ends” i „Egzorcyzmów siostry Ann”. Natomiast już 4 listopada na wielki ekran powrócą uwielbiani od lat bohaterowie w komedii „Listy do M. 5”, a 11 listopada premierę ma najnowsza produkcja Marvela „Czarna Pantera: Wakanda w moim sercu”. W drugiej połowie listopada widzowie będą mogli wybrać się do kina na komedię obyczajową „Chrzciny”, która przeniesie uczestników seansu do grudnia 1981 roku. W filmie występują między innymi: Katarzyna Figura, Maciej Musiałowski, Tomasz Schuchardt, Michał Żurawski i Tomasz Włosok. Premierę będzie miała również komedia „Nie cudzołóż i nie kradnij” z Julią Wieniawą, Mateuszem Banasiukiem, Cezarym Pazurą i Aleksandrą Popławską w głównych rolach. 25 listopada do kin wejdą jeszcze dwa polskie filmy: „Gorzko, gorzko” oraz „Święta inaczej”, a 16 grudnia premierę ma najbardziej wyczekiwany film tego roku „Avatar: Istota wody” w reżyserii Jamesa Camerona.

Informacje o spółce Multikino

Multikino, należące do Grupy Vue International – lidera na europejskim rynku kinowym, to pierwszy operator, który w 1998 roku uruchomił w Polsce multipleks. Od tego czasu wyznacza najwyższe standardy w budowie i prowadzeniu kin w Europie i na świecie. Obecnie pod szyldem Multikino działa 45 kin w 37 miastach Polski z łączną liczbą 323 ekranów.

Flagowe kino sieci zlokalizowane jest w centrum handlowym Złote Tarasy w Warszawie. Obiekt składa się z 8 nowoczesnych sal, w tym Sali Premierowej na 788 osób. W marcu 2022r. uruchomione zostało wyjątkowe kino w Galerii Gemini Park w Tychach. Obiekt składa się z 7 sal wyposażonych w projektory laserowe oraz skórzane, elektrycznie rozkładane fotele, dzięki którym widz ogląda filmy w pozycji półleżącej. W rozkładane fotele tego typu w pełni wyposażone są także warszawskie Multikino w Galerii Młociny oraz poznańskie Multikina: Stary Browar i Malta.

Multikino to zdecydowanie więcej niż kino. Oferuje zarówno największe i najbardziej oczekiwane premiery filmowe, jak i koncerty światowych gwiazd, nocne maratony filmowe, transmisje najważniejszych wydarzeń sportowych, transmisje oper, baletu oraz retransmisje spektakli z brytyjskiego National Theatre.

Multikino za swoją działalność wielokrotnie było dostrzegane podczas prestiżowych konkursów. Jest zdobywcą nagród Superbrands oraz Superbrands Created in Poland. Od wielu lat zajmuje pozycję lidera w obszarze „Event Cinema” zarówno na rynku polskim, jak i europejskim (laureat europejskiej nagrody ECA Awards w 2014 roku).

KONTAKT:
Natalia Kaleta-Nguyen
PR Manager
Multikino SA
tel. kom.: +48 513 111 924
e-mail: natalia.kaleta@multikino.pl 

Źródło informacji: Multikino

Źródło informacji: pap-mediaroom.pl

Kilka faktów o przeszczepach, które powinniście znać:

– nie nauczyliśmy się jeszcze produkować część zamiennych do ludzkiego organizmu, ale nauczyliśmy się, jak gospodarować tym, co dała nam natura. Takie „części” możemy pobrać od dawcy żyjącego i przeszczepić je biorcy pod warunkiem zgodności genetycznej – to jest sytuacja prawie idealna współczesnej transplantologii;

– cześć narządów może być pobrana jedynie w przypadku śmierci dawcy;

– niestety czas oczekiwania na wykonanie przeszczepu wydłużył się w Polsce z 300 do ponad 450 dni, a szczególnie trudna sytuacja jest w transplantologii dziecięcej;

– najważniejszy fakt – jedno życie może uratować osiem istnień.

„Wiem, że śmierć dziecka to trauma do końca życia. Jako matka nie wyobrażam sobie starty dziecka i trudno mi sobie wyobrazić, jakie cierpienie przechodzą rodzice, kiedy ich dziecko odchodzi. Jednocześnie podobna tragedia spotyka rodziców, których dzieci chorują, a jedynym ratunkiem jest transplantacja. Znam historie osób, których dzieci nie doczekały takiego przeszczepu i tych, których dzieci dzięki tym przeszczepom żyją – mówi Renata Kościelniak, prezes Fundacji Banku Gospodarstwa Krajowego. – Z przekazem >>Twoje tak ma moc<< dotarliśmy w zeszłym roku do ponad 7 mln osób. Mamy nadzieję, że w tym roku uwiadomimy jeszcze więcej osób”.

W 2021 roku, z okazji corocznego miesiąca Donacji i Transplantacji obchodzonego na całym świecie, został namalowany mural – Przytulaśny Miś, którego autorem jest zaangażowany społecznie artysta Wojciech Brewka, jeden z najbardziej uznanych malarzy młodej sztuki.

„Chciałem stworzyć obraz misia, który będzie symbolem zarówno biorcy, jak i dawcy. Miś jest jakby >>pozszywany<< z różnych fragmentów, a w rękach trzyma anatomiczne serce. Tak naprawdę pozostawiam odbiorcy interpretację, czy miś przyjmuje serce, czy je oddaje – to oczywiście metafora” – powiedział Wojciech Brewka w czasie oficjalnej prezentacji muralu.

Akcja „Twoje tak ma moc” wkracza w nowy etap. Zmienia się z jednorazowego przedsięwzięcia w cykliczną kampanię skierowaną do każdej Polki i Polaka i będzie kontynuowana na wielu płaszczyznach.

Kampania „Twoje tak ma moc”, na nośnikach w sieci MORE, w największych miastach Polski rusza już 26 października. Partnerami akcji są Fundacja Banku Gospodarstwa Krajowego, Śląskie Centrum Chorób Serca w Zabrzu oraz Jet Line, który udostępnia swoje nośniki MORE w całym kraju i wspiera technologicznie akcję.

Źródło informacji: Fundacja BGK

Źródło: pap-mediaroom.pl