Zabawa jest kluczem do aktywnego życia. Książka „Jak działa sport?” opowiada o pasji do sportu, którą odkrywają dwie dzieci podczas przygotowań do wycieczki. Pod okiem doświadczonego trenera poznają tajniki aktywności fizycznej i dowiadują się, jakie korzyści niesie ze sobą regularne uprawianie sportu. Publikacja zawiera także zestawy ćwiczeń ogólnorozwojowych dla dzieci w wieku 6-10 lat oraz kody QR, które przekierują czytelników do materiałów video z Anna Lewandowską, zachęcając do wspólnej aktywności.

„Jak działa sport?” to przystępna i atrakcyjna opowieść o sile fizycznej i radości z aktywności fizycznej. Dzięki niej czytelnicy dowiedzą się, jak działa sport na nasze ciało, na przykładzie takich dyscyplin jak jazda na rowerze, bieganie czy gra w piłkę. Książka inspiruje do aktywności i zachęca do wspólnego ćwiczenia razem ze sportsmenką, Anną Lewandowską.

„Ruch to najlepszy prezent, jaki możemy dać naszym dzieciom. Książka i pierwszy Active Book z serii >>Sport. To Lubię<< z pewnością znajdzie swoich odbiorców wśród osób, które chcą świadomie wspierać rozwój swoich dzieci, dbając jednocześnie o ich zdrowie. Jest to idealny wybór dla rodziców poszukujących sprawdzonych metod motywowania maluchów do aktywności fizycznej, jak również dla tych, którzy pragną zapewnić swoim dzieciom najlepszy start w życiu, bogaty w sport i zdrowe nawyki”- opowiada Tomek Rożek, prezes Fundacji „Nauka.To Lubię”.

Fundacja „Nauka. To Lubię” we współpracy z Tomkiem Rożkiem i Anią Lewandowską zainicjowała społeczną inicjatywę „Sport. To Lubię” w celu promowania aktywności fizycznej wśród dzieci w wieku 6-10 lat oraz ich rodziców. 8 kwietnia ruszyła przedsprzedaż książki i pierwszego Active Booka, które mają zachęcić najmłodszych do odnalezienia ulubionej aktywności fizycznej oraz wspólnego budowania zdrowych nawyków i wartościowych relacji za pomocą sportu.

Książka „Jak działa sport?” tłumaczy działanie sił fizycznych podczas uprawiania sportu w sposób przystępny i atrakcyjny. Zawiera także zestawy ćwiczeń ogólnorozwojowych dla dzieci w wieku 6-10 lat oraz materiały wideo z ćwiczeniami prowadzonymi przez Annę Lewandowską. Dopełnieniem książki jest Active Book, który zawiera różnorodne ćwiczenia oraz tematy związane ze zdrowym stylem życia.

„Ruch i aktywność fizyczna to fundamenty zdrowego i szczęśliwego życia. Dla mnie jako osoby od zawsze związanej ze sportem, ale przede wszystkim jako mamy, niezmiernie ważne jest dzielenie się pasją do aktywności z najbliższymi. Wspólne ćwiczenia, zabawy ruchowe czy nawet proste spacery to nie tylko doskonała okazja do zbudowania silnych więzi rodzinnych, ale także sposób na przekazanie dzieciom zasad zdrowego stylu życia od najmłodszych lat”- dopowiada Ania Lewandowska współorganizatorka projektu.

Książka została wzbogacona o Active Book, który oferuje różnorodne ćwiczenia i pomaga znaleźć dziecku najbardziej odpowiednią formę aktywności. Ćwiczenia i zadania zaproponowane w Active Booku można wykonywać samodzielnie, z przyjaciółmi lub z rodziną. Każde zadanie zachęca do wspólnego spędzania czasu poprzez ruch, zabawę i naukę. Książka zawiera również tematy związane ze zdrowym odżywianiem, higieną snu i motywacją. Dostępne trackery aktywności pomagają dziecku śledzić postępy i motywują do regularnej aktywności.

Zatrważające statystyki

Ostatnie badania wykazały, że aż 32% polskich dzieci w wieku 7-9 lat cierpi na nadwagę lub otyłość, a 88% z nich nie jest w stanie wykonać podstawowych ćwiczeń gimnastycznych. Fundacja „Nauka. To Lubię” stworzyła projekt „Sport. To Lubię”, mający na celu poprawę kondycji fizycznej dzieci poprzez edukację i działania promujące aktywność fizyczną. Organizacja non-profit od lat zajmuje się edukacją i wszechstronnymi działaniami na rzecz promowania nauki oraz technologii, a jej działania edukacyjne skierowane są zarówno do dorosłych, jak i dzieci, poprzez publikacje oraz materiały wideo na platformie YouTube.

Fundacja kontynuuje swoje zaangażowanie, oferując nie tylko książki, ale także bezpłatne materiały wspierające rodziców i dzieci w dążeniu do lepszego zdrowia. Projekt „Sport. To Lubię” oferuje treści video oraz poradniki, które kompleksowo omawiają zdrowy styl życia i są dostępne na stronie inicjatywy www.sporttolubie.pl.

Możesz nabyć tę książkę w księgarni Fundacji Nauka to Lubie. Wsparcie merytoryczne dla tej akcji zapewnia Akademia Wychowania Fizycznego w Katowicach, a partnerem jest marka 4F.

Fundacja „Nauka. To Lubię”, założona i kierowana przez dr. Tomasza Rożka, zajmuje się promowaniem nauki i technologii poprzez różnorodne działania edukacyjne. Jej celem jest przybliżenie wiedzy naukowej dorosłym i dzieciom poprzez organizację wydarzeń edukacyjnych oraz publikację popularnonaukowych materiałów wideo. Fundacja przyznaje także granty młodym, zdolnym naukowcom.

Więcej informacji na stronie: www.naukatolubie.pl

Ania Lewandowska to nie tylko promotorka zdrowia, trenerka i bizneswoman, ale także inspiracja dla milionów Polek i Polaków. Już od dzieciństwa sport odgrywał ważną rolę w jej życiu, zaczynając od trenowania karate w wieku 11 lat i zdobywając kilkadziesiąt medali na różnych poziomach mistrzostw. Nie tylko praktykuje zdrowy styl życia, ale także zgłębia go naukowo, posiadając wykształcenie w zakresie zarządzania sportem i żywienia, oraz regularnie poszerzając swoją wiedzę. Obecnie skupia się na prowadzeniu 5 firm z branży wellbeingu, które pomagają Polkom i Polakom w budowaniu dobrych nawyków. Wykorzystuje swoją rolę i medialność, aby inspirować do dbania o zdrowie oraz wspierać społeczne inicjatywy.

Jej pasja do zdrowego stylu życia, sportu i biznesu sprawia, że Ania Lewandowska jest wzorem do naśladowania. Jej determinacja i zaangażowanie w rozwijanie własnych firm oraz wspieranie społecznych inicjatyw przyczynia się do poprawy jakości życia wielu osób. Dzięki jej doświadczeniu, wiedzy i zaangażowaniu, Polki i Polacy mają dostęp do rozwiązań ułatwiających prowadzenie zdrowego trybu życia, a jej osiągnięcia stanowią inspirację dla wielu osób.

Źródło: pap-mediaroom.pl

Prof. Celina Olszak, rektor Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach, rozpoczęła debatę z udziałem rektorów polskich uczelni ekonomicznych, wskazując, że PKB jest niezbędnym miernikiem rozwoju społeczno-gospodarczego i biznesu, stanowiąc jednocześnie fundament dla innych mierników makroekonomicznych. Zwróciła się również do Wojciecha Murdzka, wiceministra edukacji i nauki oraz pełnomocnika rządu do spraw reformy funkcjonowania instytutów badawczych, z pytaniem, czy możliwe jest wyrażenie wskaźników dla postępu naukowego, a także czy istnieje potrzeba prowadzenia badań nad wpływem nauki na PKB.

Wiceminister Murdzek zaznaczył, że w dzisiejszych czasach nauka i rzeczywistość muszą iść w parze, a mierniki i obliczenia stanowią niezbędny element. Z dumą przyznał, że w Polsce nakłady na naukę wzrosły z 0,5 proc. do 0,9 proc. PKB, podczas gdy w najbardziej rozwiniętych krajach wynoszą od 3 do 3,5 proc. PKB. To wyższy poziom, który jest dla naszych obywateli „nieosiągalnym marzeniem”.

Według Prof. Jacka Pietrucha, kierownika Katedry Ekonomii UE w Katowicach i kierownika zespołu pracującego nad projektem wyliczenia wpływu nauki na PKB, stopień skuteczności inwestycji w naukę może się wahać w zależności od poziomu rozwoju gospodarczego danego kraju. Z jego słów wynika, że im mniejszy jest poziom rozwoju, tym mniejszy jest efekt wynikający z inwestycji w naukę.

„Przy bardzo niskich nakładach na naukę, efekty będą niskie, a może ich nie być wcale. Dopiero przy relatywnie wysokich poziomach inwestycji może dojść do ponad przeciętnych zwrotów” – wyjaśnił.

Prof. Pietrucha zaznaczył, że w Polsce nauka może stać się siłą napędową dla gospodarki. Podkreślił, że w kraju doszło do znacznego postępu w tej kwestii, jednakże wciąż pozostajemy w tyle za liderami, a nawet odstajemy od średniej unijnej.

Prof. Pietrucha zwraca uwagę, że nauka może stać się podstawą wzrostu gospodarczego w Polsce. Zauważył, że przez ostatnie lata w kraju w tym zakresie dokonały się duże postępy, jednak nadal nie osiągamy poziomu najbardziej zaawansowanych państw UE, ani nawet średniej unijnej.

Aby wypracować system finansowania nauki oparty na obiektywnych i mierzalnych wartościach, specjaliści zalecają tworzenie mechanizmów, które będą w stanie uwzględnić wpływ nauki na ludzkie życie.

Prof. Bartłomiej Nita udzielił także odpowiedzi na pytanie dotyczące wydatków na naukę, jako kosztu czy inwestycji. Stwierdził, że oba te pojęcia oznaczają wykorzystanie funduszy, dlatego istotne jest, aby wybrać najbardziej efektywne rozwiązania, które sprawią, że nakłady poniesione na naukę przełożą się na pozytywne rezultaty.

„Najogólniej mówiąc, różnica między jednym a drugim polega na tym, że inwestycje nie odnoszą się do wydatków na bieżące funkcjonowanie jednostki, a dotyczą przyszłości i uzyskiwania korzyści z dalszego rozwoju” – wyjaśnił.

Minister edukacji zaznaczył, że inwestycje w edukację są niezbędne, by wzmocnić gospodarkę. Liczne towarzystwa naukowe, takie jak Konferencja Rektorów Akademickich Szkół Polskich i Rada Główna Szkolnictwa Wyższego, podkreślają potrzebę tworzenia środków na kształcenie.

„Nie ulega wątpliwości, że w warunkach polskich te nakłady nie są wystarczające, bo są poniżej średniej unijnej” – zauważył prof. Nita.

„W warunkach naszego uniwersytetu subwencja to 50 proc. budżetu i pokrywa, tak naprawdę, wyłącznie wynagrodzenia pracowników. Na funkcjonowanie uczelni, musimy zarobić u studentów, sprzedając im usługi edukacyjne” – wyjaśnił.

„Mamy narzędzia do pomiaru efektu pracy naukowo-badawczej, np. na podstawie ewaluacji i cytowalności. Brakuje nam jednak trzeciej nogi, czyli długoterminowego oddziaływania uczelni na otoczenie społeczno-gospodarcze, a mówiąc krócej, są problemy z pomiarem efektywności tego oddziaływania” – zaznaczył.

„Podjęliśmy taką próbę we Wrocławiu, żeby zmierzyć i wycenić wartość relacji uczelni z otoczeniem społeczno-gospodarczym. Ważne jest, żeby uczelnie mogły to robić samodzielnie. Związki nauki z PKB w skali makro są oczywiste, ale ważne jest, żeby mieć narzędzia do pomiaru jednostkowej wydajności” – wymienił.

Prorektor wyraził przekonanie, że subwencje z budżetu państwa powinny być wykorzystywane w celu zapewnienia najwyższej jakości kształcenia.

Zdaniem prof. Nity, należy stworzyć takie mechanizmy, które pozwolą na wykorzystanie wyników pracy naukowców w praktyce, co pozwoli wspierać i promować badania naukowe.

Według niego, niezbędna jest ocena przychodów generowanych przez komercjalizację wyników pracy naukowców, aby uzyskać pełny obraz efektywności finansowej.

Prorektor zaznaczył, że subwencja z budżetu państwa to bardzo ważny element wspierania uczelni, ale nie powinna być jedynym źródłem finansowania.

Prof. Nita argumentował, że oprócz subwencji z budżetu, uczelnie powinny promować komercjalizację wyników pracy naukowców, aby zapewnić dodatkowe źródła dochodu.

Podkreślił, że wykorzystanie wyników pracy naukowców w praktyce wymaga wprowadzenia skutecznych mechanizmów monitorowania efektów.

Zdaniem prorektora, subwencja z budżetu państwa powinna być wykorzystywana w celu zapewnienia najwyższej jakości kształcenia, a komercjalizacja wyników pracy naukowych może być trzecim źródłem dochodu dla uczelni.

Prof. Nita wyraził przekonanie, że aby odnieść sukces w komercjalizacji wyników pracy naukowej, należy wprowadzić mechanizmy, które pozwolą mierzyć efektywność tego procesu.

„Ten strumień pieniędzy jest dostępny Polsce, bo tak się dzieje na świecie, np. w USA. Tam gigantyczne pieniądze są wkładane przez biznes” – zaznaczył.

W opinii naukowca, by zapewnić efektywne wykorzystanie potencjału Dolnego Śląska, należy znosić bariery i ograniczenia wynikające z przepisów prawnych. Ponadto, należy również skupić się na wspieraniu współpracy biznesu z uczelniami przez stosowanie bodźców finansowo-podatkowych. Poprzez takie działania, region będzie mógł czerpać korzyści z wykorzystania swojego potencjału.

Ponadto, naukowiec przekonywał, że działania te są już wdrażane w życie w regionie. Wskazał, że jest to najlepsze rozwiązanie, by zapewnić przedsiębiorcom dostęp do najnowszych technologii, a także wygenerować w regionie dodatkowe źródła dochodu.

„Budujemy inkubator, budujemy centra symulacji procesów biznesowych, po to, żeby długofalowo czerpać korzyści z tego, co się dzieje w murach naszej uczelni” – wyjaśnił prorektor UE we Wrocławiu.

Treść pochodzi z serwisu: pap-mediaroom.pl

„Nowy standard powoduje przede wszystkim, że kształcenie będzie bardziej praktyczne. Nie jak do tej pory, gdy student przychodząc na studia lekarskie przez pierwsze dwa lata wyłącznie miał przedmioty teoretyczne i nie widział nawet paznokcia pacjenta, a przychodząc w trzecim roku do szpitala klinicznego był już tak zmęczony nauką, że w ogóle zapomniał o całej swojej motywacji, z którą przyszedł na studia medyczne” – uzasadnia prof. Gruchała.

Profesor uczestniczył w sesji Kongresu Wyzwań Zdrowotnych, której tematem było „Człowiek – medyk w centrum systemu ochrony zdrowia”. Jego zdaniem, ważne jest, aby student od początku studiów miał możliwość poznawania pacjentów i tworzenia z nimi pozytywnych relacji. W trakcie edukacji młodych lekarzy nacisk powinien być też kładziony na naukę komunikacji z pacjentami.

Kongres Wyzwań Zdrowotnych poświęcony był przede wszystkim potrzebom pacjentów, z którymi lekarz powinien mieć kontakt. Jego celem było zwiększenie znaczenia człowieka w systemie ochrony zdrowia. Profesor zwracał uwagę na to, że w ramach przygotowania do przedmiotów klinicznych student musi mieć możliwość poznawania pacjentów oraz nabywania umiejętności komunikacji z nimi.

„Chcemy uczyć, żeby już od pierwszego roku skutecznej komunikacji między przyszłym medykiem a pacjentem, członkami zespołu terapeutycznego, różnymi zawodami medycznymi. Jeżeli nawet spojrzymy na większość spraw roszczeniowych, źródło żalu i niezadowolenia pacjentów z opieki medycznej to najczęściej jest to zła komunikacja między lekarzem a pacjentem czy rodziną pacjenta. Pacjent zwykle nie ma żalu, że coś poszło źle. Ma żal o to, że czegoś nie widział, nie rozumiał, że ktoś mu nie wytłumaczył, że został potraktowany przedmiotowo, nie mógł zadecydować o sposobie swojego leczenia. Chcemy to zmienić” – stwierdził w rozmowie z Serwisem Zdrowie prof. Gruchała.

„Nasi studenci, można powiedzieć, nie mają już dzisiaj żadnego życia poza uczeniem się. Tych godzin spędzanych na uczelni, a później w domu nad książkami jest tyle, że więcej już żaden człowiek nie jest w stanie udźwignąć. Dlatego będą redukcje w nauczaniu przedmiotów przede wszystkim teoretycznych, czyli takich jak: anatomia, histologia, chemia, biochemia. Te przedmioty, gdzie jest dużo nauki pamięciowej” – zaznaczył. Dodał, że chodzi o to, by położyć nacisk na zrozumienie samych procesów. Sprawić, by nauczanie nie było aż tak bardzo szczegółowe. nauczanie.

Dyrektor Uczelni podkreślił, że obecnie studenci są dotknięci ciężarem szybko rosnącej ilości materiału do nauki.

9-10 marca br. w Katowicach odbył się Kongres, w którym udział wzięło wielu menadżerów ochrony zdrowia, samorządowców, polityków, lekarzy, przedstawicieli biznesu i naukowców. Serwis Zdrowie był jednym z partnerów medialnych tego wydarzenia.

Podczas swojego wystąpienia, dyrektor Uczelni zwrócił uwagę na istniejący problem – studentom trudno jest poradzić sobie z coraz większą ilością wiedzy do przyswojenia.

Kongres cieszył się dużym zainteresowaniem, a jego uczestnicy zebrali się w Katowicach, aby wymienić się doświadczeniami i najnowszymi osiągnięciami w dziedzinie ochrony zdrowia.

Podczas konferencji, dyrektor Uczelni zauważył, że współczesnym studentom ciężko jest sięgać po wszystkie informacje, które mają przyswoić.

Źródło informacji: pap-mediaroom.pl

27 marca na Politechnice Śląskiej odbyła się konferencja, której celem było podniesienie świadomości na temat popularyzacji i komunikacji nauki w Polsce. Swój udział w imprezie zadeklarowali popularyzatorzy nauki, dziennikarze oraz przedstawiciele szkolnictwa wyższego, a jej organizatorzy zostali wsparci przez serwis Nauka w Polsce.

Uczestnicy debaty zgodnie stwierdzili, że w ostatnich latach w Polsce wyraźnie wzrosło zainteresowanie nauką, co w dużej mierze zawdzięczamy różnym, organizowanym w całym kraju wydarzeniom takim, jak noce naukowców, pikniki czy festiwale nauki. Co więcej, internet pozwala wyjść do szerszego grona odbiorców, a coraz większa mobilność naukowców wpływa na dostarczanie im wiedzy na temat dobrych praktyk popularyzacji nauki i promocji badań.

Spotkanie z prelegentami pierwszego z trzech tematycznych paneli wywołało dyskusję na temat regulacji zawodu popularyzatora nauki. Obecni na nim aktywni popularyzatorzy nauki lub wspierający te działania: dr Tomasz Rożek (Nauka. To Lubię), Michał Szydłowski (Pan Korek Laboratorium), Elżbieta Pogoda (LabIQ, Stowarzyszenie Rzecznicy Nauki), Natalia Osica (pro science) – omówili kwestie związane z rozwojem tego zawodu w Polsce.

Uczestnicy dyskusji zgodzili się, że popularyzacja nauki jest bardzo ważnym elementem w dzisiejszych czasach, jednak właściwa równowaga musi zostać zachowana. Potrzebna jest odpowiednia regulacja, która zapobiegnie nadużyciom, ale nie zmusza do niepotrzebnych i sztywnych ograniczeń dotyczących wymogów wykształcenia. Dlatego też ważne jest, aby w dalszym ciągu pozostawić otwartą możliwość dla pasjonatów nauki, aby mogli móc wnieść swój wkład w popularyzację tej dziedziny.

Popularyzacja nauki stała się ważnym współczesnym tematem. Odbyła się debata na temat tego, czy jest ona nieszkodliwym hobby, czy też wymogiem instytucjonalnym. Uczestnicy debaty zgadzali się, że popularyzacja nauki jest ważnym elementem wspomagania postępu naukowego. Stanowi ona bowiem platformę komunikacji między naukowcami a odbiorcami ich prac, a także może stać się źródłem inspiracji dla młodych osób pragnących zgłębiać tajniki nauki.

Popularyzacja nauki to potężne narzędzie, które umożliwia wszystkim ludziom dostęp do wiedzy, niezależnie od ich wykształcenia, pochodzenia czy umiejętności. Wiedza ta pomaga ludziom rozumieć otaczający ich świat i przyswajać sobie wiedzę z zakresu różnych dziedzin naukowych. Popularyzacja nauki może być wykorzystana do wypracowania nowych metod badawczych, które z kolei zwiększą zrozumienie istoty danej dyscypliny, co w konsekwencji przyczyni się do rozwoju nauki.

Źródło dystrybucji: pap-mediaroom.pl

Podobnie jak w całej Europie, wdrażanie technologii wodorowych w Polsce wyraźnie przyspiesza. Żeby zrealizować cele klimatyczne, produkcja czystej energii np. w postaci wodoru, musi być częścią strategii dekarbonizacji sektorów gospodarki, takich jak transport ciężki, w tym pociągi, autobusy i samochody ciężarowe. Producenci taboru oraz przewoźnicy kolejowi inwestują w nowe rozwiązania wodorowe. W gronie tym znalazł się producent pojazdów szynowych PESA. Podczas demonstracji w Żmigrodzie wodór od Air Products zasila innowacyjną lokomotywę, która będzie kilkukrotnie tankowana za pomocą zaawansowanego technicznie dystrybutora.

„Realizowana przez Pesa demonstracja lokomotywy wodorowej to przedsięwzięcie pionierskie i wyzwanie dla obu firm. Poprzednia demonstracja autobusu napędzanego paliwem wodorowym w Jaworznie udowodniła, że w kontekście pojazdów ciężkich wodór może być skuteczną i wydajną alternatywą dla paliw tradycyjnych. Air Products ma ogromne doświadczenie w całym łańcuchu wartości wodoru – od produkcji, poprzez dystrybucję i dostawy. Firmy i samorządy mogą być pewne rzetelności dostaw paliwa, jeżeli przestawią się na użycie czystego wodoru. Wierzymy, że nasze zielone paliwo otworzy nowe możliwości rozwoju kolejnictwa w Polsce i na świecie, a transport publiczny stanie się bardziej ekologiczny dla dobra nas wszystkich. Jesteśmy dumni ze współpracy z PESA, która przyspieszy transformację energetyczną w Polsce” – powiedział Jacek Cichosz, prezes Air Products na Polskę.

„Bezemisyjne pojazdy szynowe to jeden z priorytetów przyjętej przez nas strategii Pesa 2026+. W ramach Platformy Regio160 pracujemy nad projektami elektrycznych zespołów trakcyjnych, zasilanych zarówno z baterii, jak i ogniw wodorowych. Naszą drogę z zastosowaniem wodoru w pojazdach szynowych rozpoczęliśmy od manewrowej lokomotywy wodorowej, która przechodzi właśnie ostatnie testy homologacyjne w Żmigrodzie. To dla nas również szansa na testy rozwiązań infrastruktury tankowania. Ze względu na regionalny charakter wykorzystania wodoru zakładamy w tym obszarze współpracę z wieloma partnerami zarówno na rynku polskim, jak i europejskim. Air Products, jako firma obecna w wielu krajach i dysponująca doświadczeniem może stać się jednym z naszych partnerów jako dostawca wodoru. Przy okazji pierwszy testów rozpoczęliśmy rozmowy o długofalowej współpracy” – powiedział Maciej Grześkowiak, dyrektor ds. projektów strategicznych i komunikacji Pesa Bydgoszcz SA.

Proekologiczne zmiany w funkcjonowaniu transportu kolejowego w Polsce mogą stać się rzeczywistością. Będzie to wymagało zaangażowania zarówno przewoźników, jak i operatorów. Z ich punktu widzenia eksploatacja wodorowego taboru szynowego będzie miała sens jedynie, jeżeli zostanie zagwarantowany i ułatwiony dostęp do wodoru o wysokiej czystości.

„Udział w innowacyjnych projektach, obejmujących transport szynowy, uzupełnia i wzmacnia naszą strategię operacyjną, która skupia się wokół korzyści dla klimatu i podejmowania współpracy z partnerami i klientami, by wspólnie wytyczyć drogę do realizacji założeń zrównoważonego rozwoju. Wodór doskonale sprawdzi się w segmencie usług transportowych i towarowych na kolei. Na uwagę zasługują: zasięg porównywalny z pojazdami spalinowymi, szybkość tankowania oraz to, że nie emituje szkodliwych substancji w procesie zamiany na energię elektryczną” – dodał Jacek Cichosz z Air Products.

Air Products przeznaczyła dotychczas ponad 11 mld dolarów na bezemisyjne i niskoemisyjne projekty wodorowe napędzające transformację energetyczną. Chodzi zarówno o nowe inwestycje, jak i o zmiany w zakresie istniejących obszarów działalności, w tym produkcję wodoru. Wysokiej jakości produkt, który nie wydziela dwutlenku węgla, w nowym projekcie kolejowym PESA ma szansę wykazać, że jest paliwem przyszłości − wydajnym i bezpiecznym dla klimatu.

Air Products inwestuje w wiele niskoemisyjnych projektów wodorowych, które są motorem transformacji energetycznej. Wśród nich są: zakład produkcji zielonego wodoru zlokalizowany w strefie NEOM w Arabii Saudyjskiej, warty 1,6 miliarda dolarów amerykańskich zeroemisyjny kompleks w Edmonton, w prowincji Alberta w Kanadzie, który ma za zadanie wychwytywanie z pierwotnego gazu ziemnego ponad 95 proc. dwutlenku węgla i bezpieczne przechowywanie gazu pod ziemią, podczas gdy energia elektryczna wytwarzana z wodoru zrównoważy pozostałe pięć procent emisji. Kolejny kompleks o wartości 4,5 miliarda dolarów, produkujący czystą energię, znajdzie się w stanie Luizjana w Stanach Zjednoczonych. Będzie produkował niskoemisyjny wodór i posiadał największy na świecie system wychwytywania i przechowywania dwutlenku węgla.

Ponadto firma Air Products planuje wybudować największy w Wielkiej Brytanii zakład produkcji niebieskiego wodoru, a także pierwszy w tym kraju, zakład produkujący zielony wodór na dużą skalę. Firma rozpoczyna również budowę drugiej instalacji skraplania wodoru w Rotterdamie w Holandii. W maju 2022 r. w regionie Europy Środkowej, Air Products przeprowadziła również testowy projekt tankowania wodoru w pierwszym na świecie regularnie kursującym pociągu Coradia iLint firmy Alstom.

Wodór to ważna opcja technologiczna dla zrównoważonego transportu. Technologie Air Products wykorzystywane są w 20 krajach, gdzie dokonuje się ponad 1,5 miliona tankowań wodoru rocznie, a sama firma zaangażowana jest w ponad 250 projektów stacji tankowania wodorem. Dzięki ponad 60-letniemu doświadczeniu w zakresie wodoru, Air Products posiada sprawdzone możliwości i know-how, aby produkować wodór wszystkimi dostępnymi metodami oraz magazynować i dystrybuować wodorowe paliwo o zerowej emisji w sposób bezpieczny, niezawodny i ekonomiczny.

Air Products

Air Products (NYSE: APD) to wiodący dostawca gazów technicznych od ponad 80 lat. Koncentrując się na energii, środowisku i rynkach wschodzących, firma zapewnia gazy atmosferyczne i procesowe, urządzenia oraz aplikacje klientom z wielu branż, takich jak rafineryjna, chemiczna, metalurgiczna, elektroniczna, produkcyjna, spożywcza i napojowa. Air Products jest także światowym liderem w zakresie dostarczania technologii i urządzeń do skraplania gazu ziemnego. Firma opracowuje, projektuje, buduje, jest właścicielem i operatorem jednych z największych na świecie projektów dotyczących gazów przemysłowych Jest również zaangażowana w projekty związane z wychwytywaniem dwutlenku węgla oraz produkcją zielonego wodoru, wspierając tym samym transport i transformację energetyczną na skalę światową. W roku 2022 przychody ze sprzedaży firmy Air Products w 50 krajach wyniosły 12,7 mld USD, a obecna kapitalizacja rynkowa firmy wynosi około 60 mld USD. Ponad 21 tysięcy utalentowanych, zaangażowanych i pełnych entuzjazmu pracowników, wywodzących się z różnych środowisk, dąży do realizacji celów Air Products, jakimi są tworzenie innowacyjnych rozwiązań korzystnych dla środowiska, wpisywanie się w ideę zrównoważonego rozwoju, a także odpowiadanie na wyzwania, przed którymi stają klienci, społeczności oraz świat. Więcej informacji pod adresem: www.airproducts.com.pl, obserwuj nas na mediach społecznościowych: LinkedIn,Twitter, Facebook lub Instagram.

KONTAKT:
Europa
Nicola Long
tel: +44(1932)249532
e-mail: longn@airproducts.com 

Polska
Hanna Dymek-Jara
e-mail: hdymek@questiapr.pl 
tel: + 22 623 07 00

Źródło informacji: Air Products

Wiadomość pochodzi z serwisu: pap-mediaroom.pl

Jak wyjaśnił w rozmowie z PAP dr hab. Paweł Poszytek, dyrektor generalny FRSE, podpisanie umowy o współpracy z programem Erasmus+ i nawiązanie partnerstwa ze wspomnianym InnHUBem  przyniesie poznańskimi uczelniom wiele korzyści.

„Chcemy przybliżyć możliwości, które daje program Erasmus+, najczęściej kojarzony z mobilnością studentów. Jednak program posiada dużo środków finansowych na wspieranie innowacyjnych projektów, np. współpracę między uczelniami a biznesem, czy tworzenie cyfrowych kampusów – co jest tak ważne po doświadczeniach pandemicznych” – wyjaśnił dr hab. Paweł Poszytek. „Chodzi także o stworzenie nowoczesnych warunków do kształcenia na poziomie wyższym, które może się odbywać za pomocą różnych symulacji, nowoczesnych technologii, sztucznej inteligencji” – zaznaczył i dodał, że tylko w tym roku kwota dostępnych środków wynosi miliard zł.

Porozumienie podpisały władze poznańskich uczelni: Politechniki Poznańskiej, Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu, Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, Akademii Wychowania Fizycznego im. Eugeniusza Piaseckiego w Poznaniu i Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu.

Prof. Teofil Jesionowski, rektor Politechniki Poznańskiej, która jest liderem Uniwersytetu Europejskiego EUNICE (European University for Customised Education) podkreślił, że zawarte porozumienie jest bardzo ważne z punktu widzenia rozwoju systemu edukacji, transferu rozwiązań i wiedzy do gospodarki, a także budowania potencjału w zakresie współpracy ze studentami – kół naukowych, startupów, jak również firm typu spin-off.

Prof. Bogumiła Kaniewska, rektor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, podkreśliła, że funkcjonowanie poznańskiego InnHUBu pozwoli na szczegółową wymianę informacji pomiędzy uczelniami a „centralą” Erasmusa. Pozwoli to w pełni korzystać z szerokiego wachlarza programów, jakie oferuje Erasmus+, który bynajmniej nie ogranicza się jedynie do dobrze znanej „wymiany studenckiej”.

„Erasmus obejmuje współpracę z przemysłem, z biznesem, z firmami większymi i mniejszymi. Studenci czy absolwenci, którzy odbywają takie staże w obrębie rozmaitych instytucji, nabierają zupełnie niesłychanego, nowego doświadczenia zawodowego” – podkreśliła prof. Kaniewska. „Pamiętajmy, że zdobycie doświadczeń zawodowych za granicą jest po pierwsze bardzo cenione przez pracodawców, a po drugie pozwala na wprowadzenie innowacji tutaj, na naszym rynku pracy. To jest doświadczenie nie do przecenienia” – uzupełniła.  

Jednak beneficjentami Erasmus+ są nie tylko studenci. Jak wskazał dr hab. Paweł Poszytek, wszyscy mogą korzystać z możliwości, jakie tworzy ten program, na który składają się wszelkiego rodzaju inicjatywy ukierunkowane na podnoszenie kompetencji różnych grup społecznych, stworzenie nowoczesnych, ciekawych warunków do uczenia się, podnoszenia kwalifikacji. Dyrektor generalny FRSE, by zobrazować, jak szeroki jest to wachlarz możliwości, wymienił m.in. międzynarodowe kursy dla dorosłych, programy stażowe, z których w ciągu ostatnich pięciu lat skorzystało 100 tys. osób czy finansowanie projektu na Pomorzu, którego celem jest odczytywanie emocji z twarzy dzieci autystycznych.

Dofinansowanie na realizację projektów mogą uzyskać nie tylko instytucje szkolnictwa wyższego, ale też wiele podmiotów działających w różnych sektorach, jak np. przedsiębiorcy, samorządy, fundacje, stowarzyszenia czy szkoły. Szczegóły związane z możliwościami finansowania, a także z procesem wnioskowania, będzie można poznać podczas bezpłatnych szkoleń organizowanych przez Centra Innowacji Erasmus+ InnHUB i Fundację Rozwoju Systemu Edukacji, m.in. w Gdańsku (7 grudnia), Katowicach (13-14 grudnia) czy Krakowie (15-16 grudnia). Szkolenia w Poznaniu odbędą się 6 i 9 grudnia w Centrum Wykładowym Politechniki Poznańskiej. Wszelkie informacje dotyczące oferowanych spotkań, w tym ich szczegółowy plan oraz możliwość rejestracji, dostępne są pod adresem: https://erasmusplus.org.pl/aktualnosci/program-erasmus-nie-tylko-dla-studentow-dowiedz-sie-wiecej-na-szkoleniach.

Źródło informacji: PAP MediaRoom

Wiadomości dystrybuowane przez: pap-mediaroom.pl

„Witold Lipski był wybitnym informatykiem światowego formatu o trwałych osiągnięciach w teorii baz danych, geometrii obliczeniowej i teorii algorytmów. Nagroda jego imienia ma, w zamyśle, inspirować młodych informatyków w Polsce i promować rozwój informatyki w kraju” – powiedział prof. Truszczyński, przewodniczący Kapituły Nagrody.

„Wiele można się nauczyć od takich legend jak Witold Lipski. To był James Dean polskiej informatyki, młody, wybitnie zdolny, przebojowy i charyzmatyczny; żył bez barier i zostawił niezwykle ważny dorobek i imponującą spuściznę” – dodała dr Celina Imielińska, współzałożycielka Art Data Laboratories, sekretarz Kapituły Nagrody.

„Jestem zaszczycony tym, że otrzymałem nagrodę Lipskiego. To wielkie wyróżnienie dołączyć do grona laureatów wśród polskich informatyków, którzy są w światowej czołówce naukowców. Myślę, że ta nagroda zwiększy rozpoznawalność tematyki moich badań, teoretycznej i formalnej weryfikacji, którą uważam za ważną dziedzinę” – powiedział dr. Filip Mazowiecki.

Konkurs o Nagrodę Lipskiego, organizowany corocznie, adresowany jest do naukowców, którzy nie ukończyli 35 roku życia, posiadających polskie obywatelstwo i na stałe mieszkających na terenie Polski.

W grudniu 2021 r. Fundacja Rozwoju Informatyki, która dotychczas pełniła rolę organizatora konkursu, przekazała tę funkcję Fundacji Kościuszkowskiej zajmującej się wspieraniem wymiany naukowej i kulturalnej między Polską a Stanami Zjednoczonymi. Równocześnie, począwszy od 2022 roku, dzięki prywatnemu darczyńcy ze Stanów Zjednoczonych, podniesiona została pieniężna wartość nagrody, która także zaczęła być przyznawana w dwóch kategoriach, za teoretyczne aspekty informatyki oraz zastosowania informatyki, każda w wysokości 50000 zł.

W tegorocznej edycji konkursu, opierając się na rekomendacji Rady Nagrody, Kapituła przyznała w konkursie jedną nagrodę w kategorii teoretycznych aspektów informatyki w wysokości 50000 złotych, oraz dwie równorzędne nagrody w kategorii zastosowań informatyki, każda w wysokości 25000 złotych.

„W tym roku mieliśmy rekordową liczbę kandydatów. Zwycięzcy wyraźnie się wyróżniali, ale były co najmniej 3 inne osoby, które zasługiwały na nagrodę. To dobrze świadczy o poziomie informatyki w Polsce” – powiedział prof. Leszek Pacholski, przewodniczący Rady Nagrody.

Nagroda powstała z inicjatywy polskich informatyków mieszkających poza Polską, profesorów: Krzysztofa Apta, Wiktora Marka oraz Mirosława Truszczyńskiego. Finansowana przez indywidualne osoby, naukowców, Polskie Towarzystwo Informatyczne oraz działające w Polsce firmy jak Sage (2006-2015), Atende (2016-2021), Huawei (2020-2021), stanowi ona płaszczyznę współpracy między światem nauki i biznesu.

W czasie tegorocznej uroczystości wręczenia nagród obecni byli znamienici naukowcy i twórcy nagrody oraz członkowie Kapituły Nagrody. Na wydarzenie przybył także prof. Piotr Sankowski, pierwszy laureat nagrody przyznanej mu w 2005 roku, obecnie prezes IDEAS NCBR. Obecny był także gospodarz miejsca, w którym się odbyła uroczystość, dziekan Wydziału Matematyki, Informatyki i Mechaniki Uniwersytetu Warszawskiego prof. Paweł Strzelecki. prezes Fundacji Kościuszkowskiej Marek Skulimowski powitał gości i podziękował Fundacji Rozwoju Informatyki za wieloletnią organizację konkursu. Kilka ciepłych słów wspomnień o patronie nagrody wygłosił jego brat Maciej Lipski. Głos zabrały dzieci patrona, dr. Kasia Lipska i dr Witold Lipski. Wspomnienie o patronie, jako świetnym promotorze doktoratu, współpracowniku, przyjacielu i wybitnym naukowcu, wygłosił przez łącza prof. Tomasz Imieliński. Laureaci wygłosili krótkie wykłady, podsumowujące ich dorobek naukowy.

Informacja o laureatach XVIII edycji Konkursu o Nagrodę im. Witolda Lipskiego:

Michał Koziarski – laureat w dziedzinie zastosowań informatyki, obronił pracę doktorską dotyczącą algorytmów wstępnego przetwarzania danych niezbalansowanych w zadaniu klasyfikacji na Akademii Górniczo-Hutniczej w 2021 roku. Aktualnie prowadzi badania dotyczące algorytmów klasyfikacji wielokryterialnej na Politechnice Wrocławskiej, na której ukończył wcześniej studia magisterskie. Poza badaniami teoretycznymi nad algorytmami uczenia maszynowego Michał Koziarski brał ponadto udział w projektach badawczo-rozwojowych dotyczących detekcji nowotworów w oparciu o zdjęcia histopatologiczne oraz tworzenia podsumowań dużych zbiorów danych obrazowych. Jest szczególnie zainteresowany możliwością zastosowania metod sztucznej inteligencji w medycynie i naukach o życiu, oraz prowadzi prace nad zastosowaniem uczenia maszynowego w odkrywaniu leków. Laureat stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego dla wybitnych młodych naukowców w 2020 roku oraz wyróżnienia Polskiego Stowarzyszenia Sztucznej Inteligencji w konkursie na najlepszą polską pracę doktorską w 2021 roku. Kierownik grantu PRELUDIUM dotyczącego klasyfikacji obrazów dla danych niezbalansowanych w latach 2018-2021

Filip Mazowiecki – laureat w dziedzinie teoretycznych aspektów informatyki, obronił pracę doktorską na Uniwersytecie Warszawskim z półrocznym pobytem na Uniwersytecie Wrocławskim badając formalizmy zapytań związanych z bazami danych. Pracował wówczas nad ustalaniem złożoności i znajdowaniu granicy rozstrzygalności dla klasycznych problemów decyzyjnych języków zapytań. Konkretnie, jego praca dotyczyła problemów spełnialności i zawierania dwóch języków: logiki pierwszego rzędu z dwiema zmiennymi i datalogu. Większość z ostatniego roku jego doktoratu spędził na wizycie naukowej w Pontifical Catholic University of Chile, gdzie zaczął pracować w nowej dziedzinie: formalnej weryfikacji, która zajmuje się weryfikowaniem poprawnego funkcjonowania systemów. Po obronieniu doktoratu, w lutym 2016, kontynuował prace nad problemami w formalnej weryfikacji. Spędził też prawie cztery lata jako postdoc w Uniwersytetach w Warwick, Oxfordzie i Bordeaux. We wrześniu 2019 otrzymał pozycję research group leader w Max Planck Institute for Software Systems w Saarbrücken. Od lutego 2022 pełni funkcję adiunkta im. Eilenberga na Uniwersytet Warszawskim.

Mateusz Ostaszewski – laureat w dziedzinie zastosowań informatyki, obronił doktorat z wyróżnieniem w Instytucie Informatyki Teoretycznej i Stosowanej, PAN w Gliwicach pod opieką dra hab. Jarosława Adama Miszczaka i dra Przemysława Sadowskiego. W trakcie przygotowywania rozprawy doktorskiej współpracował z prof. Leonardo Banchi oraz odbył staż naukowy na UCL u prof. Simone Severini. Po doktoracie nawiązał współpracę z grupą badawczą pod kierownictwem prof. Vedrana Dunjko (Leiden University). Aktualnie odbywa staż podoktorski na Politechnice Warszawskiej. Dr Ostaszewski był laureatem stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za wybitne osiągnięcia oraz stypendium doktorskiego Etiuda. Ponadto, brał udział w projektach finansowanych przez NCN oraz FNP. Swoje wyniki badawcze zaprezentował m.in. na prestiżowej konferencji NeurIPS oraz publikował w czasopismach, takich jak Quantum, Computer Physics Communications, czy Journal of Physics A: Mathematical and Theoretical. Aktualnie jego badania skupiają się na problematyce uczenia ciągłego. Ponadto, równolegle zajmuje się wykorzystaniem uczenia głębokiego do konstrukcji obwodów kwantowych pod obecnie budowane urządzenia kwantowe.

The Kosciuszko Foundation Inc. od prawie 100 lat przyznaje stypendia młodzieży i naukowcom z Polski i USA. Prowadzi działalność filantropijna, informacyjną, popularyzatorską w zakresie dziejów kultury i nauki polskiej. Organizuje wystawy, koncerty, konkursy, promując polską sztukę. Upamiętnia postać Tadeusza Kościuszki – wybitnego generała, powstańca i bohatera dwóch narodów. Fundacja Kościuszkowska Polska, współpracując ściśle z The Kosciuszko Foundation Inc., wspiera intelektualną, naukową i kulturową wymianę między Polską a Stanami Zjednoczonymi. W ramach programu TEIP gości amerykańskich wolontariuszy na obozach dla dzieci i młodzieży w całej Polsce. Dba o wspólną, polsko-amerykańską historię i tworzy lepsze warunki rozwoju i współpracy kolejnych pokoleń.

KONTAKT:

Fundacja Kościuszkowska Polska, The Kosciuszko Foundation, Inc., Warsaw Office

Kopernika 11/8, 00-359 Warszawa

tel. (22) 621 7067

e-mail: warsaw@thekf.org

–

The Kosciuszko Foundation, Inc. , New York City Office: 15 E 65th Street, New York, NY 10065

tel. (212) 734 2130

www.thekf.org

–

The Kosciuszko Foundation, Washington, D.C. office: 2025 O Street N.W., Washington, DC 20036

Museum of Polish Art and Culture

tel. (202)-785-2320

Źródło informacji: Fundacja Kościuszkowska Polska

Pochodzenie informacji: pap-mediaroom.pl

„Do nauki należy przyszłość. To dzięki niej pokonaliśmy trudności w trakcie pandemii, odpowiemy również na nadchodzące wyzwania: kryzys energetyczny, ocieplenie klimatu czy dezinformację w internecie. Jak mawiała Maria Skłodowska-Curie: >>W życiu nie należy się niczego bać, należy wszystko rozumieć<<. I tego właśnie życzę wam – absolwentom ADAMED SmartUP – żebyście wiedzieli coraz więcej i zmieniali świat na lepsze” – powiedziała podczas gali dr n. med. Małgorzata Adamkiewicz, prezes zarządu Fundacji Adamed.

Nazwiska laureatów 8. edycji programu ogłoszono podczas gali finałowej, która odbyła się 13 września w Warszawie. Zostali nimi:

1. Antoni Bartkowiak z Kielc – Liceum Ogólnokształcące im. św. Jadwigi Królowej w Kielcach,

2. Jakub Borowicz ze Złotego Potoku – IX Liceum Ogólnokształcące im. C. K. Norwida w Częstochowie,

3. Mikołaj Cichoń z Katowic – VIII Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Marii Skłodowskiej-Curie w Katowicach,

4. Aleksandra Kobyłecka z Łodzi – II Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Stefana Batorego w Warszawie,

5. Oskar Leksa z Kielc – Liceum Ogólnokształcące im. św. Jadwigi Królowej w Kielcach,

6. Anna Olszak z Gliwic – Zespół Szkół Techniczno-Informatycznych w Gliwicach,

7. Jak Skiba z Warszawy – XIV Liceum Ogólnokształcące im. S. Staszica w Warszawie,

8. Krystian Skowron z Andrychowa – V Liceum Ogólnokształcące w Bielsku-Białej,

9. Julia Sosińska z Poznania – Uniwersyteckie Liceum Ogólnokształcące w Toruniu,

10.Andrzej Wrzesiński z Radziejowa – Liceum Ogólnokształcące im. Wł. Łokietka w Radziejowie.

„Program ADAMED SmartUP od początku był tworzony, aby budować poczucie wspólnoty. To nie tylko poszerzanie wiedzy i umiejętności, ale przede wszystkim możliwość poznania ludzi o podobnych zainteresowaniach. Niezwykle cieszy mnie, że co roku dołącza do nas kolejne grono inspirujących ludzi” – mówi Katarzyna Dubno, członek zarządu Fundacji Adamed.

Tegoroczna laureatka, Julia Sosińska skomentowała: „Program zmienił moje podejście do nauki. Zauważyłam, że aby rozwijać się wszechstronnie nie można ograniczać się do jednej dziedziny, lecz czerpać wiedzę z wielu źródeł”.

Otrzymanie tytułu laureata to nie koniec przygody z programem. Po roku konsultacji troje uczestników otrzyma wsparcie finansowe. W tym roku stypendia w wysokości 40 tys. zł otrzymali: Mateusz Jarek z Łazisk Górnych, Adrianna Jażdżewska z Gdańska i Patryk Wekwejt z Ostrołęki. Dofinansowanie mogą przeznaczyć na swój rozwój naukowy.

Rekrutacja do kolejnej edycji trwa

Co roku Fundacja Adamed zaprasza uczniów w wieku 14-18 lat, którzy pasjonują się naukami ścisłymi i przyrodniczymi, do podjęcia wyzwania w naukowej grze online. Tegoroczna rozgrywka, z fabułą osadzoną w uniwersum kosmosu, jest pierwszym etapem rekrutacji do programu stypendialnego. Wszyscy zainteresowani mogą zgłosić się do ADAMED SmartUP i rozpocząć grę poprzez stronę www.adamedsmartup.pl. Będzie ona otwarta do 15 stycznia 2023 roku.

Źródło informacji: Fundacja Adamed

Dystrybucja: pap-mediaroom.pl

„Jest bardzo, bardzo mało prawdopodobne, aby duże zanieczyszczenie środowiska – choćby takie, jakie miało miejsce w Odrze, ale nie tylko – miało swój początek w legalnie działającym składowisku odpadów” – ocenia dr hab. inż. Katarzyna Grzesik z Katedry Kształtowania i Ochrony Środowiska AGH.

“Gospodarka odpadami kojarzyła się dawniej głównie z ich składowaniem. Teraz tak nie jest” – mówi zajmująca się tematyką odpadów dr Grzesik.

Zwraca uwagę, że od ponad 20 lat obowiązuje hierarchia postępowania z odpadami. Wymienia, że najbardziej pożądane jest zapobieganie powstawaniu odpadów, a potem kolejno: przygotowanie do ich ponownego użycia, recykling, odzysk niebędący recyklingiem (np. spalanie), aż po najmniej pożądane działanie, czyli ich unieszkodliwianie, w ramach którego wyróżnia się m.in. składowanie.

“Tylko kilka procent odpadów niebezpiecznych kończy teraz na składowiskach – mówi dr Grzesik. I dodaje, że – nieprzetworzonych odpadów komunalnych w ogóle składować nie można. One muszą iść do przetworzenia, a składowane jest najwyżej to, co po tym procesie zostanie” – wyjaśnia.

Badaczka z AGH tłumaczy, że każda firma, która wytwarza odpady – w tym niebezpieczne – musi mieć pozwolenie, w którym określone jest ile ich wytwarza, jakie to odpady, i co się z nimi stanie. To co jest w pozwoleniu kontrolowane jest przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska.

Zazwyczaj przedsiębiorstwa przekazują odpady innym firmom – które mają pozwolenie na zbiórkę czy też przetwarzanie odpadów (a więc mogą je odzyskiwać lub unieszkodliwiać).

“Każdy odpad niebezpieczny ma swoje przeznaczenie” – tłumaczy badaczka.

I tak np. przepracowane oleje odpadowe trafiają do rafinerii, odpady zawierające rtęć (np. świetlówki) są przetwarzane w wysoko wyspecjalizowanych instalacjach, akumulatory – trafiają do wyspecjalizowanych firm, które zajmują się ich zagospodarowaniem, a baterie – do jeszcze innych przedsiębiorstw.

Różne są też ścieżki postępowania z chemikaliami: np. kwasy zobojętniane są zasadami. Zasady – kwasami, substancje tzw. wymywalne – są zestalane mieszankami cementowymi.

“Nie ma firm, które przetwarzają wszystkie odpady niebezpieczne. Przetwarzają tylko te, dla których przeznaczona jest technologia instalacji i na które mają pozwolenie” – mówi dr Grzesik.

Odpady niebezpieczne wytwarzane w niewielkich ilościach, trafiają zwykle do spalarni odpadów niebezpiecznych.

“Przykładem jest spalarnia w Dąbrowie Górniczej o przepustowości 50 tys. ton rocznie”- opowiada.

Odpadów niebezpiecznych, które trafiają na wysypiska jest tylko kilka procent. Klasycznym przykładem materiału niebezpiecznego, który trafia na składowisko i jest składowany, są odpady azbestowe – “takie odpady są niebezpieczne właściwie tylko, gdy pylą – zwraca uwagę badaczka. I dodaje, że – azbest przechowywany jest w workach – big bagach i przysypywany ziemią. Wtedy przestaje być szkodliwy” – ocenia.

Przepisy określają, że nie można składować odpadów ciekłych, żrących, łatwopalnych, zakaźnych, utleniających, ani komunalnych (i pochodzących z przetwarzania odpadów komunalnych), które mają odpowiednio dużą wartość opałową (wyższą niż 6MJ na kilogram, czyli z których można odzyskać energię).

Jeśli jednak chodzi o najbardziej problematyczne odpady, które są w Polsce składowane, to dr Grzesik zaznacza, że nie zaliczają się one do odpadów niebezpiecznych. Mowa tu o odpadach poflotacyjnych – z przetwarzania rud metali nieżelaznych (miedzi, cynku, ołowiu).

„W Polsce znajduje się największe w Europie i jedno z największych na świecie składowisk odpadów poflotacyjnych – to Zbiornik Żelazny Most w woj. dolnośląskim”- przypomina badaczka.

Kolejną grupą problematycznych odpadów są mieszanki popiołowo-żużlowe – po spalaniu węgla w elektrowniach, nagromadzone w Polsce w ogromnych ilościach. A także odpady fosfogipsowe – po produkcji nawozów fosforowych.

Dr Grzesik opowiada, że legalnie działające składowiska odpadów są jednak uszczelnione i precyzyjnie kontrolowane – prowadzony jest tam monitoring, a wody powierzchniowe i odciekowe są często kontrolowane. A żeby prowadzić składowisko odpadów niebezpiecznych, trzeba spełnić mnóstwo rygorystycznych wymogów.

Zdaniem dr Grzesik przepisy dotyczące zagospodarowania odpadów są w Polsce od 20 lat porównywalne z przepisami w innych krajach europejskich.

“Do roku 2001r. mieliśmy około tysiąca składowisk odpadów komunalnych, które były często beznadziejnie prowadzone. Wtedy weszły w życie przepisy, w wyniku czego zamykano składowiska lub modernizowano je. Dzięki temu działające teraz obiekty tego typu, są na ogół poprawnie eksploatowane” – podsumowuje rozmówczyni PAP.

Badaczka opowiada jednak, że istnieje szara i czarna strefa w zagospodarowaniu odpadów.

”Klasycznym przykładem są nielegalne zakłady demontażu pojazdów. To ogromna skala problemu” – opowiada. Tłumaczy, że wszystkie płyny, jakie są w samochodach, są odpadami niebezpiecznymi. Dlatego substancje te powinny być odpowiednio zbierane, a legalnie działające stacje demontażu powinny być uszczelnione, aby nic, co wypłynie z pojazdu nie przenikało do gleby.

“Do niedawna jednak 2/3 samochodów znikała w szarej strefie – mówi. I podaje, że do Polski w 2018 r. sprowadzono z zagranicy około 800 tys. – 1 mln sztuk samochodów używanych, a w tym czasie wyrejestrowano zaś oficjalnie 200 tys. samochodów. – Samochody są często rozbierane na części, a dzieje się to na podwórkach, w stodołach, na trawie. Płyny z pojazdów – a więc niebezpieczne odpady – wsiąkają zaś w glebę lub są wylewane byle gdzie” – alarmuje badaczka.

Zwraca uwagę na lukę w prawie: legalna jest sprzedaż części samochodowych niewiadomego pochodzenia. To sprawia zaś, że więcej osób – nawet nieświadomych zagrożenia dla środowiska, które powodują – może zarabiać tnąc samochody na swoich podwórkach.

A to tylko jeden z przykładów nieprawidłowości w zagospodarowaniu odpadów, związanych z istnieniem wspomnianej wcześniej szarej strefy. 

Źródło informacji: Nauka w Polsce

Dystrybucja: pap-mediaroom.pl

„Mając na względzie bardzo dobrą, wciąż pogłębianą, współpracę samorządu województwa z małopolskimi wyższymi uczelniami, również w ramach Rady Naukowej ds. Strategicznych Kierunków Rozwoju Małopolski, chcę dzisiaj po raz kolejny podkreślić, że samorząd województwa ‒ w zakresie przyznanych sobie kompetencji ‒ będzie zawsze aktywnie działał na rzecz rozwijania sieci współpracy, których celem jest lepsza przyszłość naszego regionu – Małopolski i wszystkich Małopolan” – podkreślił marszałek Witold Kozłowski.

Istotą Porozumienia jest współpraca Międzysektorowego Centrum Innowacji Erasmus+ InnHUB z małopolskimi uczelniami, jednostkami samorządu terytorialnego, ośrodkami kształcenia zawodowego, szkołami oraz podmiotami gospodarczymi. Utworzony przez Narodową Agencję Programu Erasmus+ i Europejskiego Korpusu Solidarności InnHUB, ma za zadanie wykorzystać potencjał małopolskich podmiotów działających w różnych sektorach gospodarki, aby wspierać budowę nowoczesnego systemu kształcenia i wzmacniać rozwój kompetencji zawodowych.

„My rektorzy, jesteśmy świadkami jak wielką rolę Erasmus+ odgrywał i będzie odgrywał w dalszej rzeczywistości, bowiem kolejne pokolenia studentów, doktorantów i pracowników korzystających z Programu Erasmus+ pokazały w praktyce, jak zdobyte doświadczenia przekładają się na poziom naszego nauczania, naszych badań” – zaznaczył prof. dr hab. Jacek Popiel, rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego.

„Wyjście poza klasyczne rozumienie możliwości Programu Erasmus+ – a więc mobilności międzynarodowej – zdecydowanie poszerza spektrum możliwości. Wierzę głęboko, że środki z tego Programu przyczynią się do budowania i rozszerzania sieci współpracy międzynarodowej, stworzą warunki do jeszcze większej synergii biznesu z nauką oraz rozwoju i unowocześnienia systemu kształcenia w Polsce” – podkreślił prof. Stanisław Mazur, rektor Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie.

Ponadto prowadzona przez InnHUB promocja Programu Erasmus+ ma się przyczynić do budowania i rozszerzania sieci współpracy międzynarodowej, synergii biznesu i nauki – a co za tym idzie – składania innowacyjnych projektów edukacyjnych, aby jeszcze lepiej wykorzystywać środki w ramach Programu Erasmus+.

„Będziemy organizować spotkania, na których chcemy pokazać jakie nowości niesie ze sobą Erasmus+, utworzony zostanie też Inkubator dla Liderów, którzy mają stać się w przyszłości inicjatorami innowacyjnych projektów edukacyjnych. Ponadto, do porozumienia zaprosimy przedstawicieli biznesu i organizacji pozarządowych, aby pokazać jakie możliwości niesie dla nich Program Erasmus+” – tłumaczy Bartosz Stawiarz, dyrektor Biura ds. współpracy z regionami, Fundacja Rozwoju Systemu Edukacji, Narodowa Agencja Programu Erasmus+ i Europejskiego Korpusu Solidarności.

Erasmus+ InnHUB Kraków mieści się na kampusie Uniwersytetu Ekonomicznego, w pawilonie C. Nie jest jedynym działającym punktem wsparcia Programu Erasmus+, od niedawna działa również InnHUB w Katowicach oraz młodzieżowy HUB w Lublinie. W całej Polsce działają również Regionalne Punkty Informacyjne prowadzone przez kuratoria oświaty, centra doskonalenia zawodowego czy fundacje.

Źródło informacji: Narodowa Agencja Erasmus+ i Europejskiego Korpusu Solidarności

Źródło informacji: pap-mediaroom.pl